Stasiek poleca

Piracka świnka

2012-02-28T12:51:00.001+01:00

Jeden z tych przypadkowych zakupów za kilka złotych. Jeden z tych przypadkowych i trafionych zakupów.

Piracka świnka Cornelii Funke z ilustracjami Kerstin Meyer.

Świnka piracka, to świnka tresowana przez piratów do wykrywania skarbów. Taką świnkę znajdują Gruby Swen i Pit z Transportu Międzywyspowego (bo piraci, jak są niezadowoleni z usług świnki wyrzucają ją za burtę). Przyjaciele świnkę przygarniają, nazywają Julą i mocno się do niej przywiązują, nie wiedząc początkowo nic o jej specjalnych zdolnościach. Świnka wkrótce ujawnia swe talenty, choć ani Swenowi, ani Pitowi na bogactwach nie zależy. Do tego stopnia, że rozdają znalezione korony i sznury pereł dzieciom, żeby mogły się bawić w piratów i księżniczki. Miły gest, jednak kłopotliwy. Wkrótce już wszyscy wiedzą, że Swen ma najprawdziwszą piracką świnkę. Dowiaduje się o tym także straszliwy pirat Karmazyn... Akcja nabiera tempa, jest porwanie, poszukiwania i brawurowe odbicie z przełamaniem własnych słabości w kulminacyjnym momencie... Wszystko na 60 stronach, żywym językiem, z dużą porcją humoru, odpowiednią dawką napięcia i szczęśliwym zakończeniem. Czyli przygoda i opowieść o przyjaźni w jednym.

A ludzie morza używają cudnie soczystego języka klnąc przy użyciu nazw mało znanych powszechnie ryb.

Do tego dobre ilustracje na każdej stronie i fachowe rozrysowanie pirackiego statku.

I tyle. Aż tyle. Stasiek poleca.

Piracka świnka

Cornelia Funke

ilustrowała Kerstin Meyer

wyd. Nasza Księgarnia 2006

oprawa twarda

Lis i zając

2012-02-25T00:22:00.002+01:00

W jednym stali domu. Czyli Felek i Tola, Sylvii Vandem Heede. Książka do czytania (na głos). Książka do czytania (samodzielnego). Ale też książka z obrazkami. Obrazki - Thé Thjong Khing. I choćby dla nich warto, jak ktoś jest miłośnikiem (to chyba jednak ja). Ładne, lekkie i z dużym humorem. Myślę, że bez nich książka nie byłaby aż taka sympatyczna. Towarzyszą tekstowi zabawnie go dopowiadając i komentując.

To jedna z nowości skonsumowanych niemal od razu. Stasiek wrócił z przedszkola o 15, znalazł na stole nową książkę. O 15:45 mieliśmy przeczytane jakieś 40 stron już. Na drugi dzień bohaterowie zostali wytropieni w "Gdzie jest tort?" i z dumą mi zaprezentowani! Niespodzianka, sama nie wiedziałam, że to jest możliwe. Poszukajcie sami.
Wieczorem przeczytaliśmy kolejne ...x stron, tym razem dawkując, żeby zostało choć na jeden wieczór jeszcze.

Dziwnie się czyta na głos te krótkie zdania, choć po treningu na "julkach" jest nie najgorzej. Do samodzielnego-początkowego czytania (jak zachwala wydawnictwo) to pewnie lepiej. Trzeba się jeszcze przyzwyczaić do różnych rozmiarów czcionki, która czasem swoją większą wielkością podkreśla tekst, a czasem nie...

Są to proste historyjki o życiu mieszkających razem lisa Felka i zajęczycy Toli oraz ich najbliższego sąsiada, puchacza Henia. Scenki rodzajowe układające się w cykl przemian pór roku. Scenki rodzajowe pokazujące "przygody", jakie mogą się przydarzyć w każdej rodzinie (bo chyba Felek i Tola tworzą jednak rodzinę? czy tylko związek "nieformalny"?): gotowanie zupy, spacerowanie, opieka nad chorym, organizacja przyjęcia, pieczenie ciastek... Trochę w nich gagów rozśmieszających Czterolatka (Tola ziejąca ogniem po spożyciu zupy ugotowanej przez Felka, czy puchacz odwracający - puchaczym zwyczajem - głowę dookoła osi, czy to, jak lis (zgodnie przecież ze swoją naturą) rzuca się na kurczaka). Trochę mrugania okiem do czytającego dorosłego (pojawienie się miastowej wiewiórki czy leczenia Toli "lekarstwem" Henia). Choć nie jestem pewna, czy to sam tekst jest taki, czy jednak silniej te podteksty przekazują ilustracje. Myślę, że jednak tworzą one nierozerwalny związek z lekką przewagą ilustracji. Nie jestem pewna, czy "goły" tekst by się sam obronił. Ilustracje Thé Thjong Khinga za to same świetnie sobie radzą opowiadając historię.

Mnie bawił puchacz wychowujący kurczaka (ten wątek chyba najfajniejszy w całej książce). Pip przypomina nam trochę Brata, który też na wiele rzeczy przez chwilę odpowiadał KO, choć już ostatnio jego "słownictwo" mocno się rozwinęło. A puchacz - dokładnie jak ja - rozumie wszystkie te KO tak jak trzeba, czyli za każdym razem inaczej. Rozumie nawet dowcip opowiedziany przez Pipa...

- Kto zna jakiś dowcip? - pyta Tola.
- Pip! - szybko odpowiada Henio.
- Naprawdę Pip? Znasz dowcip? Opowiedz.
- Ko ko ko - wygdakuje Pip.
- Aaa, już wiem! wybucha śmiechem Henio.
Ze śmiechu przywraca się na podłogę.

- Ja tego hik! nie rozumiem hik!
zachmurza się Felek.
Toli tez ten dowcip się nie podoba.

Jednak po tym pierwszym czytaniu, na szybko i koniecznie do samego końca, mimo, że książka wciąż leży na wierzchu - nie wracamy do niej. Chyba jednak te historyjki trochę zbyt proste już dla Czteroipółlatka. Myślę, że treściowo - do słuchania - są dla trochę młodszych. Może książka powróci rzeczywiście w momencie samodzielnego składania literek. Do tego czasu będę sobie czasem oglądała Henia z przekręconą do tyłu głową.

Felek i Tola
Sylvia Vanden Heede
ilustrował Thé Tjong Khing
wyd. Dwie Siostry 2011
oprawa twarda
tekst > ilustracje

Wydawnictwu dziękuję za książkę

O dziewczęcych marzeniach

2012-02-24T14:23:00.003+01:00

Złamałam się. Będzie o czymś czego nie polecam. Ale potem też coś, co polecam.

Ponieważ blog ma tytuł Stasiek poleca, obiecywałam sobie, że będę pisała tylko o tym, co rzeczywiście polecamy, wszelkie wtopy czytelnicze niech pozostaną w cieniu i nie wyściubiają z niego nosa. No, ale nie mogę. Choć swoje odczucia już tu i ówdzie uzewnętrzniłam, napiszę jeszcze raz, bo znów przeczytałam kolejną pozytywną recenzję książki, która wydała mi się raczej wątpliwa (książka, nie recenzja). A jeśli to ze mną jest problem, to też chętnie to zweryfikuję. Bo miejsca recenzji zacne, a i samo wydawnictwo - Gdańskie Psychologiczne takie raczej czułe na uczucia/odczucia dzieci, z misją jakąś się wydaje. A tu jakoś nie bardzo.
Chodzi o książkę Janusza Wilczyńskiego, O królewnie, która chciała jeździć koparką.

Ja mam kłopot z tą książką.
Kupiłam w ciemno (nauczka!) myśląc, że dla Trzyipółlatki bawiącej się w dom resorówkami i lubiącej maszyny będzie jak znalazł. No i jednak nie bardzo... Na okładce jest napisane "Zabawna historia o wielkiej sile naszych marzeń, dzięki której możemy stawić czoła nawet szalejącym żywiołom!". No i dobrze. Królewna chce mieć koparkę. I to jest ok. Królewna bardzo chce mieć koparkę, nie ważne co mówią rodzice, ministrowie i dworzanie. I to też jest w porządku, zwłaszcza, że ich mówienie sprowadza się do haseł "co ludzie powiedzą" i "nie wypada". Jak najbardziej się zgadzam, królewny, jeśli tylko chcą powinny jeździć koparkami. Inne dziewczyny też. I chłopaki również. Nie w tym rzecz.

Ale jest ALE. Przechodzimy do fazy realizacji marzenia. Na tym etapie królewna nie może liczyć na rodziców, którzy trzymają się wersji, że "nie wypada/nie można" (brak bardziej rzeczowych argumentów w dalszym ciągu, jasne, że minus dla nich), a w dodatku postanawiają być konsekwentni (wszak tak radzą wszelkie podręczniki wychowywania dzieci). Królewna tak bardzo chce, że bierze sprawy w swoje ręce i ...przestaje jeść. Nie je przez miesiąc. I królewscy rodzice w końcu pękają. Dalej jest już happy end, bo nie dość, że królewna się cieszy, że ma koparkę, to pomaga jeszcze miejscowej ludności w czasie powodzi.

No, może coś ze mną jest nie tak, ale wychodzi na to, że jest to pochwała raczej szantażu, a nie uporu w dążeniu do realizacji marzeń... Przecież ona SAMA nic sobie w temacie tej koparki nie zrealizowała... Uparła się i dostała, "złamała" rodziców. Brawo dla niej? Jak się na prawdę mocno UPRZESZ, kochanie, to w końcu osiągniesz cel?
Jasne, że chodzi o przełamanie sztucznego "nie wypada/nie wolno". Jednak w tym wypadku chyba metoda niezbyt godna naśladowania.

Być może moje rozgoryczenie tą książką wynika z tzw. doświadczeń osobistych, albo raczej w tym wypadku prawie osobistych. Ja mam szczęście i moje dzieci jedzą chętnie. Właśnie - szczęście. Bo patrząc na krąg najbliższych znajomych tylko, nie jest to wcale takie oczywiste. Większość zmaga się z mniejszymi lub większymi Niejadkami. Taką też osóbką jest wspominana Trzyipółlatka, dla której początkowo ta książka miała być prezentem. Podobnie jak królewna Monika jest ona "piękną, ale bardzo chudą królewną" co martwi jej rodziców nieustannie (dodam, ma też podobną siłę uporu...). No i dla takich rodziców, obawiam się, ten motyw w książce może podziałać jak płachta na byka. Sposobem realizacji marzeń ma być szantażowanie rodziców jedyną tak naprawdę "bronią" jaką dysponuje dziecko (i której działanie, bywa, dość szybko odkrywa i potrafi wykorzystać). Bo na prawdę niewielu jest rodziców bez emocji podchodzących do kwestii żywieniowych swoich dzieci.

No, nie spodobało mi się.

Ładne za to są ilustracje w książce, autorstwa Moniki Pollak. Czarno-biało-żółte jak kopara. Może postać królewny trochę zbyt standardowo "odsłodzona" (zadarty nosek, piegi, włosy w nieładzie), ale ładne są kolażowe tła i wypełnienie płaszczyzn ornamentami "z innej bajki".
No i kopara wymalowana świetnie.

Janusz Wilczyński

O królewnie, która chciała jeździć koparką

ilustrowała Monika Pollak

wyd. GWP 2011

oprawa miękka

ilustracje = tekst

________________

Żeby jednak nie było tylko, że marudzę. Mam też przykład pozytywny tego samego tematu. Jakoś w podobnym czasie ta książka się u nas zjawiła. Też o dziewczynce z marzeniami, też kwadratowa cienka i z kolażowym dopełnieniem rysunkowych ilustracji.

Ja... Jane Patricka McDonnella.

Historyjka bardzo krótka i prosta, wstęp do historii Jane Goodall. Po jednym/dwa zdania na dwóch stronach. I dużo lepsza, moim zdaniem, jeśli chodzi o przykład, że warto mieć - i realizować - marzenia. Tutaj nie ma rozwiązania tej historii. Po prostu - jest dziewczynka, która ma pluszowego szympansa. Jest strasznie ciekawa otaczającego ją świata, przyrody. Wielu niezwykłych wiadomości dostarczają jej książki (ha!). Jane czyta o Tarzanie i marzy, by też kiedyś mieszkać w Afryce wśród zwierząt, którym mogłaby pomagać. A pewnego dnia ...dorosła Jane budzi się w namiocie w afrykańskim buszu. Na końcu jest zdjęcie prawdziwej Jane z szympansem. I krótka notka biograficzna. Nie ma nic pomiędzy, jest miejsce, które samemu można wypełnić rozważaniem w jaki sposób udało jej się te marzenia spełnić. Czyli punkt wyjścia do dalszego badania tematu. I do rozmowy. A nie gotowa recepta (na niejadalne danie...).

A i ilustracje jak widać naprawdę warte oglądania. Oprócz bardzo sympatycznych rysunków McDonnella są tam właśnie dodatki kolażowe ze starych grafik, rycin. Ja takie lubię bardzo. Więcej można zobaczyć na tej stronie i przy okazji posłuchać, autora mówiącego o swojej książce i inspiracjach.

Ja... Jane

Patrick McDowell

wyd. G+J National Geographic 2011

oprawa miękka

ilustracje > tekst

Impuls i poziomki

2012-02-22T13:46:00.005+01:00

To był Impuls.

Weszłam do księgarni szukając kubków, nie książek. Można i tak. I zobaczyłam, że "książki dziecięce naszego wydawnictwa - 30%". Tu już myśliwy we mnie się obudził czujnie. Ale nic, jednak nic nie potrzebuję przecież stąd. A potem zobaczyłam książkę, o której rano czytałam w Rymsie. Że fajna. Jak wiele książek, na szczęście JESZCZE nie kupuję wszystkiego, o czym przeczytam, że fajne. Ale wzięłam do ręki...

W książce mama, tata, starszy brat Karol i młodszy brat... młodszy brat o imieniu Józef.... oooooo...

A potem pojawił się Impuls (s. 94).

Impuls wygląda tak:

No nieee... Toż to zupełnie jak my... Jak ktoś się zastanawiał, jak wyglądamy to prawie tak. A Brat codziennie ogląda świat z takiej perspektywy (zwłaszcza jak - tak jak teraz - chodniki toną w brudnej brei):

Ilustracje: Paweł Pawlak. No, ja bardzo dziękuję, Panie Pawle!

W dodatku takie ...niekolorowe. Smaczne. Przyjemne.

To książka Anny Onichimowskiej, Koniec świata i poziomki. Już przeczytałam...

I rzeczywiście, to bardzo fajna książka. O przygodzie przeżywanej całą rodziną. O niebezpieczeństwie, o dzielności, o byciu razem. Ale zupełnie bez zadęcia, z dużym humorem, odrobiną magii i absurdu. Jest zagadka, tajemnica, czarny charakter, pościg, ucieczka, niebezpieczeństwo, dobrzy ludzie, takież zwierzęta, podróż lądem, wodą i w powietrzu, napięcie i szczęśliwe zakończenie. Na prawdę - fajna przygodowa książka dla dzieci.

Myślę, że już dla starszych przedszkolaków. Więc na razie jeszcze wstawiam ją na wyższa półkę, ale myślę, że w ciągu tego roku już ją wyciągnę i przeczytamy razem ze Staśkiem. Napiszę wtedy, jak jemu się podobała. Ja polecam.

Koniec świata i poziomki
Anna Onichimowska
ilustrował Paweł Pawlak,
wyd. Znak 2010
oprawa twarda
tekst > ilustracje

Brat czyta

2012-02-14T13:27:00.136+01:00

Brat (16 miesięcy) czyta. Ogląda znaczy. Dużo. Często. Sam, ale też z osobami towarzyszącymi.

Numero Uno wciąż są albumy rodzinne (tak, robię odbitki zdjęć na papierze i wkładam do albumów, dziwactwo takie...), nad którymi potrafi siedzieć naprawdę długo sam. Kilka razy dziennie. Codziennie. Ale z powodu dużej dostępności produktu (nadmiaru, niektórzy mogliby powiedzieć), ogląda też książki.Wydawało mi się, że będzie to powtórka z rozrywki, przecież kiedyś te same książeczki oglądał Stasiek. A jednak nie. Inny Obiekt doświadczenia, inne środowisko eksperymentu. Stasiek w tym wieku był Dzieckiem Pojedynczym, otoczonym w dużej mierze przez książki i zabawki "stosowne do wieku". Niestety, cóż, taki los Pierwszego. Brat jest Dzieckiem Drugim otoczonym głównie przez książki i zabawki "nie przeznaczone dla dzieci poniżej lat 3, uwaga małe elementy, ryzyko połknięcia". Inny świat. A on w cudowny sposób balansuje pomiędzy tym wszystkim, naśladując Starszego Brata, ale też sam wybierając to, co lubi najbardziej. I rzadko dając sobie coś wcisnąć.

Są jednak cechy tych wyborów, które pamiętam także z wczesnych lektur Staśka. Przede wszystkim - zwierzęta. Ze szczególnym uwzględnieniem krowy, psa, kota, ostatnio konia. Mogą być ptaki. Do zwierząt zaliczamy także dinozaury (tu wyraźny wpływ brata).

Poza tym, żeby się działo dużo, dużo na stronie, żeby te zwierzęta można było wyłowić z tłumu postaci i zdarzeń i z triumfalną miną pokazać paluchem.

Generalnie - żeby było co oglądać i dało się wydać odgłos paszczą.

Warunek trzeci - niekonieczny, ale chętnie widziany - okienka. Klapki. Cosie do zaglądania do i pod.

Oto więc co czyta Brat (czyli - to, co codziennie sprzątamy rozwleczone po całym mieszkaniu... kilkukrotnie).

Żelazną porcją poranną, jak nie chce się wychodzić do drugiego pokoju jest seria Obrazki dla maluchów, stojąca obok łóżka przypadkiem. Co tam akurat wpadnie w rękę. Albo Pan Kłap, zwłaszcza Pobawmy się, Panie Kłapie, ze względu na okienka zapewne. Tuż obok stoją zbliżone formatem dwie księgi Tonego Wolfa i one też są chętnie i często oglądane: Las i Miasto. W sumie 120 okienek.

Jest też zestaw ulubionych małych tekturzaków. Najbardziej Co słychać na wsi i ...w mieście. I pierwsze zgubne wpływy telewizji (podglądanej, jak ogląda brat), a więc pierwszy idol filmowy - Świnka Peppa. Mikro książeczki Little Library. Najfajniejsza jest strona, na której Peppa kąpie się z Georgem w wannie pełnej piany. (Ponieważ są książki, które interesujące są właściwie ze względu na jedną jedyną ilustrację, a nawet jeden jej mały fragment. Wielokrotnie otwierane tylko na wybranej stronie, kontemplowane i odkładane bez zainteresowania resztą).

Obecność zwierząt zagwarantowała powodzenie Gąsce Zuzi, o czym już pisałam. Nadal jest ważna. Z tych samych powodów Brat lubi Madikę i Jakuba i siedmiu złodziei.

Nieustającym uwielbieniem cieszą się dinozaury nie chcące iść spać. Wyborem tej właśnie lektury niejednokrotnie wprawia w zdumienie gości. Nas też ciągle zadziwia ten wybór. I to jest chyba jedyna z książek, które najchętniej, żeby były przeczytane Bratu przez kogoś. Przychodzi i się domaga. Przy innych radzi sobie sam. Dziś obudził mnie wkładając mi ją w oko.

Jednymi z ulubionych Brata są oba (wszystkie trzy?) torty Thé Tjong Khinga. Ich oglądanie zabiera mu naprawdę sporo czasu.
Dużym zainteresowaniem cieszy się też duża księga Out of Sight, którą młodszy brat chyba bardziej poważa niż Stasiek. Bo jest duża, wielka, ma klapki, okienka i zwierzaki. Sukces gwarantowany. Wyciąga z trudem z półki, rozkłada na podłodze lub kanapie i ogląda.
Z książek Staśka, przy których "czytaniu" potrzebny jest jednak delikatny nadzór nad ciekawskimi łapkami Brat chętnie wyciąga też książkę "ryczącą" czyli znów dinozaury. Ostatnio jednak babcia podarowała chłopakom takie same ptaki (nie ryczące jednak a śpiewające) i ta chyba przypadnie w udziale właśnie jemu, jako zdecydowanie bardziej zainteresowanemu. Wreszcie książki, z którymi można pogadać.

Poza tym grzebie dowolnie w księgozbiorze i wyciąga co mu się akurat spodoba. Czasem dzięki temu przypomina nam o książkach nieco zapomnianych, odbywają się wtedy pokazowe przepychanki braci o to, który pierwszy i który bardziej jest zainteresowany.

Aha, ostatnio połączyła ich w przedziwny sposób książka z serii 100 rzeczy do odnalezienia, jakaś wersja Usborne'a 1001 Things to Spot in the Town. Stasiek z zapamiętaniem dziwnym liczy poszczególne elementy do odnalezienia, a Brat wyszukuje zwierzaki i ptaki. Całkiem długo tak potrafią razem. To książki z ilustracjami pełnymi szczegółów, zwykle na zadany temat. Na marginesach są wyrysowane rzeczy, postacie lub zwierzęta których należy szukać i ich liczba. W Polsce wydawnictwa Usbornea wydaje (wydawał?) Świat Książki. My mamy z tej polskiej serii piratów, o których kiedyś już pisałam i ostatnio też robaczki.

A ostatnim hitem jest Zagroda Mysi, którą postanowiłam zapodać Bratu, jako rekompensatę niemożności oglądania jeszcze innych naszych pop-upów. Jak przypuszczałam, po intensywnych zabawach na zimowisku przez 5 dni książka nadaję się nieco do konserwacji, ale jak tylko ją zakonserwuję i sfotografuję w pełnej krasie napisze więcej, bo to na prawdę fajna zabawka, jeszcze gdzieniegdzie dostępna.

Nowa Nusia

2012-02-14T12:01:00.002+01:00

Się zapodziała! Była pierwszą i żelazną pozycją na liście targowej (listopad!), a tymczasem się zapodziała. No, ale właściwie o czym tu pisać? Wystarczyłoby NUSIA i już wszystko wiadomo.

No spróbuję. Nie będę już tylko pisała, że Pija Lindenbaum po raz kolejny dowiodła niebywałego swojego zmysłu obserwacji przedszkolaków, bo ileż razy można to powtarzać.

Tym razem Nusia bawi się z Helenką. Helenką O Wielu Pomysłach Na Zabawę (mam nieodparte wrażenie, że widywałam takie Helenki już...). I dziewczyny się bawią, bawią się też dwa dzidziusie, które właściwie to powinny spać, ale SIĘ bawią z Helenka i Nusią.

Bawią się nieźle, za plecami opiekunki, która - korzystając z tego, że dzidziusie przecież śpią - akurat czyta. Albo korzysta z laptopa ustawionego na kuchennym blacie. Niepotrzebne skreślić. I wtedy TO się staje. Nusia robi Coś Strasznego, choć całkiem niechcący. I wtedy Puma (opiekunka) krzyczy...

Nusia ma takie miejsce, gdzie się chowa, gdy zdarzają się Takie Rzeczy. Jest tam ciemno, cicho i przytulnie. Ale Nusia nie jest tam sama, bo przychodzą zwierzęta pocieszyć ją i rozśmieszyć. A potem przychodzi Puma i Helenka, i dzidziusie. I znowu jest wszystko dobrze.

Bardziej refleksyjna (dla dorosłych!) ta Nusia tym razem. Ale świetnie pokazuje, co czuje dziecko skrzyczane, często przecież za coś, czemu nie do końca jest winne. Krzycząc na dziecko krzyczymy na siebie, że nie dopilnowaliśmy, nie zwróciliśmy uwagi, ze strachu... A dziecko się chowa. A pewnie nie do każdego przychodzą pocieszające zwierzęta z różowymi noskami... Hmmm... taka lustrzana ta Nusia tym razem...

Wyszło poważnie jakoś na koniec. Ale takie są też Nusie. Nusiowate bardzo, ale też całkiem poważne w którejś tam warstwie.

Lepiej pójdę zobaczyć, w co świetnego bawi się Brat, gdy ja tu sobie piszę...

Nusia się chowa

Pija Lindenbaum

wyd. Zakamarki 2011

oprawa twarda

tekst = obrazki

Matka Polka

2012-02-12T14:08:00.003+01:00

Znów pociągnęło mnie w stronę książki dla Starszaków. Zresztą, to książka pożyczona, więc domagała się przeczytania.

Fajna jest.

O matce Polka, a nie matcepolce. Matka Polka (Apolinarego) jest fajna, trochę zwariowana, z ogromną wyobraźnią, dzielna, odważna i w ogóle super. Polek też ma niezłą wyobraźnię, która niejeden raz pakuje go w kłopoty, z których wyciąga go właśnie matka. Tato też jest, choć książka zasadniczo jest o matce i o Polku. Ale choć niby w cieniu, wcale nie jest postacią nieważną, nieobecną czy ciapowatą. I to też jest fajne w tej książce.
To lekko napisana książka o sprawach bliskich współczesnemu Starszakowi: wpadanie w świat gier komputerowych lub reklam telewizyjnych (ten rozdział jest świetny), bójka z podwórkowymi łobuzami. Ale też całkiem niesamowita, nieco groźna i trzymająca w napięciu podróż po niekończącym się domu, z którego trzeba uratować... matkę Polka. Tak, bo na końcu okazuje się, że nawet najdzielniejsza mama potrzebuje czasem ratunku z ręki dzielnego synka (i przy pewnym tajemniczym udziale taty). Z podanych wyżej powodów niezbyt nadaje się dla przedszkolaków. Głównie z powodu tematyki niezbyt zrozumiałej dla czterolatka, przynajmniej naszego. No w gry komputerowe z zabijaniem potworów w ciemnych korytarzach to on jeszcze nie gra, a reklamy w telewizji widuje sporadycznie. Ratowanie zagubionej i przestraszonej mamy to też byłoby dla niego na razie chyba za wiele. Ale już rozdział o wspaniałych urodzinach Polka, w czasie których dzieci walczyły z najprawdziwszymi piratami, a amunicją były ciastka kontra warzywa - już tak. Zresztą Stasiek domagał się przeczytania, jak tylko zobaczył radosny rysunek przedstawiający tę bitwę. Więc przeczytaliśmy. Podobało się. Resztę przeczytamy za jakiś czas.

Matka Polka

Zuzanna Orlińska

wyd. Akapit Press 2010

oprawa twarda

tekst > obrazki

Koza rabina

2012-02-01T00:03:00.004+01:00

Wszyscy znają dowcip o kozie rabina.

Niespodziewanie trafiłam na książeczkę dla dzieci, która ten wdzięczny temat podejmuje, choć w nieco zmienionej formie. A ilustratorem całości jest Simms Taback. Tak, a Peter, narzekający na zbytni hałas w domu jakoś bardzo podobny jest do Józefa, który miał płaszcz. No, może trochę starszy.

Bo tym razem Peter nie narzeka na brak miejsca, ale na zbytni hałas w domu:

Łóżko trzeszczało.
Podłoga skrzypiała .
Na zewnątrz wiatr szeleścił liśćmi drzewa.
Liście spadały na dach. Szszsz, szszsz
A wewnątrz imbryk z herbatą syczał. Ssss, sssss.
- Straszny tu hałas! - powiedział Peter.

Co było dalej wiadomo. Peter poszedł do rabina. Przepraszam. Do najmądrzejszego człowieka we wsi...

Weź do domu krowę, powiedział mu tamten.

Na co mi krowa, pomyślał Peter, ale wziął do domu krowę.

Krowa muczała, łóżko trzeszczało, podłoga skrzypiała, liście szszszsz, imbryk sssss.....

Peter znów poszedł do ...najmądrzejszego człowieka we wsi, który tym razem poradził mu wzięcie do domu osła. Następnie owcy, kury, psa i kota też.

W domu muczało, ryczało, beczało, gdakało, szczekało, miauczało, trzeszczało, skrzypiało, szurało i syczało. Peter o mało co nie zwariował. Poszedł po radę. "Wyprowadź wszystkie zwierzaki z domu" usłyszał.

Łóżko trzeszczało.
- Ach! - powiedział Peter - jaki cichutki dźwięk.
Podłoga skrzypiała.
- Och! - powiedział Peter - jaki cichutki dźwięk.
Na zewnątrz wiatr szeleścił liśćmi drzewa.
Liście spadały na dach. Szszsz, szszsz
A wewnątrz imbryk z herbatą syczał. Ssss, sssss.
- Ach! Och! - powiedział Peter - jaki mój dom jest cichy!

Stasiek uprzejmie wysłuchał, nawet z rozbawieniem. Brat był zachwycony wydawanymi przeze mnie odgłosami oraz wizerunkiem krowy, jak zawsze. Ja też się dobrze bawiłam.

Simms Taback jest laureatem Medalu Caldecott'a- w 1998 r. została wyróżniona jego Old Lady Who Swallowed a Fly, a w 2000 r. medal zgarnął Płaszcz Józefa. Płaszcz Józefa został wydany w Polsce w 2009 r.

Too Much Noise
Ann McGovern
ilustrował Simms Taback
wyd. Scholastic Book Services 1975
oprawa miękka
obrazki > tekst

Kot Chiński

2012-01-29T08:45:00.002+01:00

Długo mieszkałam z psem i do tej pory lubię wytarmosić jakiegoś przyjaznego, słusznych rozmiarów Pana Psa. A z kotami to ą, ę nie bardzo wiem, jak się obsługuje. One to wiedzą (te koty) i patrzą na mnie jakoś tak ... z pobłażaniem.

Ale łaził za mną Kot (za mną, przyznaję się od razu, nie jest to książka ze staśkowej półki, choć wszędzie opatrzona etykietą "dla dzieci"). Odkąd się dowiedziałam, że jest taki kot, to łaził. Trochę ja za nim łaziłam też. Ale nie chciałam kupować kota w worku. No, bo na kotach to się znam nie za bardzo. Wcale. Nie wiem ile razy podchodziłam, oglądałam, odkładałam. Podchodziłam, podczytywałam, odkładałam. Sama nie wiedziałam, co z tym kotem zrobić.
Teraz przyszedł do mnie, siedzi, staranie owinięty trzy razy swoim długim ogonem, a ja nadal nie wiem.

Opowieść biegnie swoją przewidywalną drogą. Kot podsłuchuje mędrców rozmawiających o tym, że jest jakieś Nie-Tu, postanawia zobaczyć je na własne oczy. Po drodze stawia czoło niebezpieczeństwom i wyzwaniom, nabywa mądrości i doświadczenia. Dociera do celu podróży i ...wraca.

Ma w sobie jakiś urok, ten Kot, choć mnie nie do końca porusza (jak to mnie - kot). Ale Kot, jak to kot, nie jest, ale może być.

Może to być baśń o podróżującym kocie. Może to być baśń o kocie walczącym. Może to być przypowieść o poszukiwaniu własnej drogi, o pogoni za marzeniami, o znaczeniu doświadczenia. Może.

Ja myślę, że to także zabawa konwencją, żart autora. Ze wschodnich opowieści przesiąkniętych medytacją. Z chińskich opisów mądrych mężów. Z przypowieści niosących mądrość i otuchę. W końcu - z naszej potrzeby doszukiwania się w opowieściach (zwłaszcza tych wschodnich) przesłania, mądrości i otuchy. Wiele tam ironii, mrugania okiem i dowcipu. To powtarzane wiele razy, że kot był inteligentny, piękny I SKROMNY bardzo. Rozmowa ze Statkiem nad Statkami (mów mi Wuju). Te opisy hołdów składanych kotu w Paryżu. No i całe to odkrycie Towarzystwa Lotofagów:

- Miły panie, ile ryb pan dziś złowił? [...]
Rybak spojrzał na niego ze zdumieniem i odparł:
- Mój mały kotku, chyba jesteś ze wsi. Nie złowiłem ani jednej ryby. [...]
- No ale czy wcześniej złowił pan jakieś ryby?
- Nigdy, ty mój głuptasku. Czy nie możesz zrozumieć, że ja po prostu ł o w i ę? [...]
- To jest dopiero dziwne miasto - rozmyślał Kot. - Ale na pewno jest bardzo szczęśliwe. - I nagle poczuł się tak, jakby ktoś uwolnił go od wszystkich niepotrzebnych myśli. Było mu lekko i dobrze.
Pojął, że dotarł do członków Towarzystwa Lotofagów. Trochę się zdziwił, bo słyszał, wcześniej, że Lotofagowie siedzą nad Rzeka Lotosu i pogrążeni w marzeniach ssą duży palec u nogi. Nie ma bowiem na świecie zajęcia bardziej uszczęśliwiającego niż siedzenie nad rzeką, snucie marzeń i ssanie dużego palca u nogi. Do tego potrzebne jest jednak osiągnięcie szczególnego stanu ducha [...] Udaje się to tylko duszom szczególnie leniwym i spokojnym, które wzniosły się ponad wszystkie walki i dążenia tego świata.
Ci rybacy nie ssali palców nóg, Chiński Kot zrozumiał jednak, że nie śmią tego robić, bo zbyt wiele osób przechodzi obok i na nich patrzy. Zamiast tego łowili i marzyli. To musiała być paryska filia Towarzystwa Lotofagów.

A na koniec dowiadujemy się, ze całej tej historii nie opisano na starożytnym chińskim zwoju, ale została opowiedziana przez paryską, hotelową kotkę, która w dodatku zarzuca autorowi brak rozgarnięcia i zbytnią łatwowierność.

Jest też w tej książce pewna niespójność. Z jednej strony szum rzeki, chińskie pejzaże, marzenia, mruczące koty, inteligentne i bardzo skromne, nawet w Paryżu. A z drugiej strony bardzo dużą część książki zajmuje wojna Kota ze szczurami, jaką toczył na pokładzie Statku nad Statkami. I nie jest to zawoalowana jej metafora, a całkiem dramatyczny i ciemny, drastyczny może nawet momentami opis (nie wiem, czy to zresztą nie najlepszy fragment całej książki). I tutaj się wyjaśnia, dlaczego kategoria Starszaki. Choć nie tylko dlatego.

Dziwny więc jest ten Chiński Kot. Niejednoznaczny. Jak to kot.
Niepokojące ilustracje autorstwa Marii Ekier.
Zupełnie nie wiem dlaczego, ale przypomniały mi się przy tej lekturze baśnie ilustrowane przez Stasysa, które miałam w dzieciństwie, a z których pamiętam tylko wrażenia. Może to też taka książka - nie do końca zrozumiała baśń, z niepokojącymi ilustracjami, która zapada w pamięć.

Chiński Kot
Mika Waltari
ilustrowała Maria Ekier
wyd. Bona 2011
oprawa twarda
tekst > ilustracje

Wydawnictwu dziękuję za książkę

Na rozkaz szczupaka

2012-01-26T17:04:00.002+01:00

Na rozkaz szczupaka
Moja wola taka:
"Hejże, piecu, leć do cara".

Zima, śnieg i Spirin przypomnieli mi o jeszcze jednej "zimowej" książce, jednej z ulubionych książek mojego dzieciństwa. Z ilustracjami właśnie zimowymi Danuty Imielskiej-Geberthner, Aleksego Tołstoja Wdzięczność szczupaka.

Więcej tych cudnych ilustracji można zobaczyć na blogu To dla pamięci

Bardzo ją lubiłam, a idea podróżowania na ciepłym piecu, robi się z czasem coraz mi bliższa jakby. Poznałam nawet taki piec w sam raz, może następnym razem zrobię mu zdjęcie i dodam tu. Stasiek nawet nauczył się na niego wchodzić ostatnio, jak się z nim widzieliśmy (z tym piecem).

Wdzięczność szczupaka

Aleksy Tołstoj

ilustrowała Danuta Imielska-Geberthner

wyd. KAW 1981

oprawa miękka

obrazki + tekst

Pada śnieg

2012-01-26T12:43:00.001+01:00

Znowu pada śnieg i fruwa w powietrzu. Mogę więc napisać o jeszcze jednej naszej zimowej książce, która poznaliśmy w tym roku (no może w ostatnich dniach grudnia roku zeszłego). Czyli klasyka znana i lubiana klasycznego duetu Lindgren-Wikland Patrz Madika pada śnieg.

Nie taka straszna jak ją malowano się okazała, przynajmniej nie dla nas (Madika rzeczywiście gubi się w zimie i w lesie, no ale przecież się znajduje). Może nie porwała nas jakoś bardzo, ale dla samych ilustracji zimowych warto. Te ilustracje sprawiają, że najczęściej wyciąga ją Brat, żeby oglądać koniki, psa bawiącego się z dziećmi i pokazywać, że śnieg tam pada tak samo jak za oknem (chwilami). Ja mogę ją mieć choćby dla samej wyklejki.

Patrz, Madika, pada śnieg!

Astrid Lindgren

ilustrowała Ilon Wikland

wyd. Zakamarki 2007

oprawa twrada

obrazki = tekst

Zima Spirina

2012-01-24T16:48:00.001+01:00

Trafienia chodzą parami, bywa.

Parą dla Zathury była książka zupełnie inna. Bardzo zupełnie. Znów wciągnęły mnie ilustracje, a i fabuła okazała się zaskakująco dobra, docenił ją także Stasiek i kazał sobie kilkukrotnie już czytać. Brata zachwycają obecne na ilustracjach konie, kaczki i psy. Nie takie łatwe do wypatrzenia zresztą.

Jakub i siedmiu złodziei to książka napisana przez Madonnę. Znana z zamiłowania do kabały piosenkarka napisała opowieść bazującą na XVIII wiecznej przypowieści ukraińskiego cadyka Israela Baal Szem Towa. Rozebrana z żydowskiego sztafażu stała się uniwersalną opowieścią o "dobrych łotrach": modlitwa tytułowych siedmiu złodziei otwiera bramy niebios, dzięki czemu zdrowieje syn szewca.

Ale kupiłam ją nie dla nazwiska słynnej autorki, czy chasydzkich mądrości. Kupiłam dla ilustracji Gennadiego Spirina. Ilustracji bardzo szczegółowych, drobiazgowych, trochę jak z renesansowych obrazów, trochę jak z iluminacji w rękopisach, trochę jak z rosyjskich baśni. Nic dziwnego, skoro ich autor, urodzony pod Moskwą skończył najlepsze moskiewskie szkoły artystyczne. Teraz żyje i tworzy w Stanach, a jego książki już cztery razy znalazły się na liście dziesięciu najlepszych ilustrowanych książek roku New York Timesa.

Madonna napisała pięć książek dla dzieci. Zilustrowanie każdej z nich powierzono innemu artyście. Choćby z tego powodu warto im się przyjrzeć. W Polsce ukazały się do tej pory trzy. Umknęły mi gdzieś Jabłka pana Peabody'ego z ilustracjami Lorena Longa (jego Łódeczka też została wydana u nas), ale liczę, że kolejny tytuł - The Adventures of Abdi - z ilustracjami Duginów kiedyś się ukaże.

Jakub i siedmiu złodziei
Madonna
ilustrował Gennady Spirin
wyd. Zysk i S-ka 2004
oprawa twarda
tekst = ilustracje

Kosmiczna gra

2012-01-23T21:06:00.005+01:00

Czasem książka się trafia. Przyznam, że te trafiające się, trafiają się głównie w tzw. taniej książce, gdzie ku własnemu zdumieniu udaje mi się czasem... no, coś trafić po prostu. Czasem są to książki, których kupno odkładane było od dawna, aż szczęśliwym zbiegiem okoliczności zmieniły cenę na przystępną. Dużo częściej to książki poza wszelkimi listami "musthawów", zupełnie nieplanowane, ba, zupełnie nie znane. Przyciągną okładką (nie zgadzam się z hasłem "nie sądź książki po okładce"!), tytułem, autorem, czymkolwiek.

Ostatnio przyciągnęła mnie Zathura kosmiczna przygoda, Chrisa van Allsburga. Ciemną okładką w obwolucie i czarno-białym rysunkiem. Wszystkie ilustracje w książce są czarno-białe. Jakby rysunkowe, ziarniste. Duże postacie, wykadrowane fragmenty wnętrz, scen. Ciekawa byłam Staśka reakcji. Wzięłam.

Zwłaszcza, że to książka o braciach, w pierwszej scenie przykładnie się tłukących. Chwilowo JESZCZE to nas nie dotyczy, ale... Okrzyki "Mamoooo! Weź goooo!" już się zdarzają.

No więc chłopcy (starsi od moich) zostają w domu sami, rodzice gdzieś wychodzą. Starszy Walter ignoruje młodszego Dannego, który za wszelką cenę chce porobić coś ze starszym bratem. Razem. Np. pograć w piłkę. Kiedy udaje mu się wreszcie przyciągnąć uwagę brata (celnie rzuconą piłką) wybiegają przed dom i znów zaczynają się tłuc. Bójkę przerywają, gdy zauważają porzuconą pod drzewem grę Jumanji...

... no właśnie. Bo Chris van Allsburg jest też autorem książki Jumanji, na podstawie której zrobiono film...

Więc chłopcy znajdują grę Jumanji, ale obaj uznają, że jest ona "dla maluchów" i nieciekawa. Jednak na dnie pudełka Danny znajduje jeszcze jedną planszę i ta gra wydaje się dużo ciekawsza, bo jest kosmiczna. Chłopiec zaczyna w nią grać i wtedy na dom spada deszcz ...meteorytów. Robi się ciemno, a za drzwiami nie ma już ogródka, tylko przestrzeń kosmiczna. Walter gra z bratem. I tylko razem może im się udać dotrzeć na planetę Zathura, bo po drodze czyha moc niebezpieczeństw. Trzeba poradzić sobie z zepsutym robotem, zawirowaniami grawitacji, atakiem kosmicznego pirata... czy im się uda? Zwłaszcza, że w pewnym momencie Walter wpada w czarną dziurę i znika...

Gdy otwiera oczy ...znów trzyma w uścisku brata pod drzewem w ogrodzie, znów zauważają porzuconą grę... Jednak tym razem nie pozwala bratu jej zabrać, a zamiast tego proponuje wspólną grę w piłkę. I koniec.

Jak dla mnie to świetna przygodowa książka dla Czterolatka. Są bohaterowie, z którymi łatwo się zidentyfikować, jest przygoda, robi się groźnie, napięcie sięga zenitu i ...zostaje rozładowane, a historia dobrze się kończy. Stasiek słucha jej bardzo uważnie, ale podejrzewam, że więcej strasznych przygód już by nie zniósł. Dzieci lubią się bać, ale jednak nie za bardzo.

Przesłanie o tym, że bracia powinni trzymać się razem też jest widoczne, ale nienachalne.

Zathura została sfilmowana i choć jej nie widziałam, odnoszę wrażenie, że książka Allsburga była raczej tylko punktem wyjścia lub też inspiracją dla scenarzystów. Nie pierwszy raz, bo powstał też film Jumanji i najbardziej chyba popularny, animowany Ekspres Polarny. Ten ostatni zresztą, zachęcona fajną formułą Zathury i jej powodzeniem u nas oraz osiągnięciami autora, zakupiłam niezwłocznie (w wersji książkowej póki co). Też się spodobał, ale książki o Bożym Narodzeniu w styczniu czyta się nieco dziwnie. Nie będę więc o niej pisać teraz. Powróci pewnie w następnym sezonie świątecznym. Dodam tylko, że Allsburg dostał za nią Medal Caldecotta. Za Jumanji zresztą też. A za jeszcze jedną kiążkę (The Garden of Abdul Gasazi) był nominowany. Tu jest strona pana ilustratora-autora.

Zathura kosmiczna przygoda

Chris van Allsburg

wyd. Sonia Draga 2005

oprawa twarda

obrazki = tekst

Naciśnij mnie

2012-01-23T13:13:00.005+01:00

Jestem w kropce. Żółtej. Są książki, które wpadają u nas w dziurę. Niestety. W dziurę, pomiędzy chłopakami. I chwilowo nic nie mogę na to poradzić. I ta książka niestety też wpadła. Trochę miałam takie obawy, ale tak bardzo trudno było jej nie kupić... Pierwsza po polsku książka Herve Tulleta Naciśnij mnie.

Pomysł prosty a niezwykły (chyba cecha charakterystyczna Tulleta). Książka zabawa, jak większość jego książek. Śmieszna książka. Książka żart trochę. Książka interaktywna, wymagająca jedynie zasilania wyobraźnią.

Dorosłych, na których testowałam wprawiała w zdumienie.

Owszem, rozpakowana z kolorowych papierów wzbudziła duże zainteresowanie, Stasiek przez kilka dni kazał sobie czytać po kilka razy i skrupulatnie wypełniał wszystkie polecenia. Ale potem książka została odłożona i leży. A Brat (w sumie to jego imię widniało na stosownej karteczce...) z kolei jeszcze niezbyt zainteresowany robieniem tego "co mu każą" woli działać wedle własnych schematów...

Mimo to polecamy. Na pewno dla trochę starszych niż Brat, a może dla trochę młodszych niż Stasiek. W sumie, w tych trzech latach różnicy mieści się całkiem sporo dzieci.

A może kiedyś (za chwilę pewnie) będą razem sobie "czytać" jak dzieciaki na filmie (wtedy zabawa pewnie jest większa):

Książka to idealna do zabawy, niestety nie do końca idealna od strony formy w polskim wydaniu. Zastrzeżenia jak zwykle dotyczą papieru. Straszliwie śliski i kredowy. Jeszcze gdyby był grubszy. Niestety kartki są dość wiotkie, a w dodatku nieco prześwitujące, co trochę może psuć zabawę. Przede wszystkim jednak śliskość papieru, brak tzw. "chwytu", utrudnia przekładanie kartek małym rączkom (nie tylko małym zresztą). Jestem też w stanie sobie wyobrazić, że w ferworze coraz szybszego ich przekładania (wszak chce się zobaczyć co będzie dalej! czy tym razem się udało?!) szybko ulegną uszkodzeniom. Nasze, mimo, że tak mało sumie oglądane, mają już takie charakterystyczne zagniotki.

Szkoda. Może wydawnictwo weźmie poprawkę przy kolejnym wydaniu. To ja bym nawet kupiła drugą.

Zaraz, zaraz. Przyjrzałam się jeszcze raz filmowi. Tam kartki też mocno błyszczą... Tak czy siak to zły pomysł.

P.S. Zapomniałam dodać, że książka jest - jak to u Babyryby - dwujęzyczna. Tutaj polsko-francuska.

Naciśnij mnie
Hervé Tullet
wyd. Babaryba 2011
oprawa twarda

Skojarzenie - Sasek

2012-01-20T12:00:00.003+01:00

Skojarzyło mi się, bo wdziałam kiedyś inny świetny Nowy Jork.

foto ze strony This is M. Sasek

Jeśli ktoś lubi klimat lat 60. i 70. , a do tego tematykę turystyczno-podróżniczo-przewodnikową, to na pewno zna Miroslava Saska. Albo powinien poznać. Niepojętym zbiegiem okoliczności on też był Czechem, ale od '48 r. na emigracji, więc jego książki mogły powstawać bez przeszkód. On tez pisał i rysował głównie o miastach, choć opisał także Irlandię, Izrael, nawet Australię, a także ...Teksas i Organizację Narodów Zjednoczonych, za którą został wpisany na listę IBBY.

Od roku 1959 do 1974 stworzył serię This is... liczącą 18 tomów!

mapka ze strony This is M.Sasek

Do inspiracji pracami Saska przyznaje się wielu ilustratorów (przyjrzyjcie się dobrze ilustracjom w Operacji Alfabet). Jego książki są wciąż wznawiane i można je kupić, jako pamiątkę z podróży. Warto poszukać, zamiast standardowego albumu ze zmieniającym się tylko językiem na okładce. Ostatnio koleżanka pokazywała nam This is Rome przywieziony stamtąd.

Ja mam This is Ireland. Bardzo zieloną książkę.

W swoich książkach Sasek wymalował i opisał najbardziej charakterystyczne cechy danego miasta czy kraju. Miejsca, zabytki, zwyczaje, kolory, ludzi, jedzenie, napitki, zwierzęta i środki lokomocji. Wszystko na 60 stronach, w większości obrazami.

A ponieważ niektóre rzeczy się zmieniają, albo zmieniły definitywnie od lat 70. wydawcy nowych wydań zaopatrzyli je w mały dodatek This is..... today!, rodzaj jakby erraty podającej nowe dane.

Dzieciom myślę, że te książki fajnie przybliżają miejsca, w których były lub będą, lub dokąd tata jedzie na delegację. Lub mama oczywiście też (Różyczko np.). Radosne i zabawne ilustracje Saska szybko budzą zainteresowanie. Stasiek z ciekawością oglądał Irlandię, w której był, ale niewiele może pamiętać. Fajne jest też porównywanie obrazków z naszymi własnymi zdjęciami.

This is Ireland

Miroslav Sasek

wyd. Universe Publishing 2010

oprawa twarda

obrazki = tekst

Nowy Jork

2012-01-19T15:00:00.005+01:00

Chodzi za mną Nowy Jork. Żeby o nim napisać. Niestety - nie będzie to relacja z wizyty w mieście. Chociaż... Trochę tak. Z wizyty w książce o mieście. Bo na początku grudnia też chodził za mną Nowy Jork, więc mąż dostał od Mikołaja.

Chyba najładniejszą książkę wydaną w ubiegłym roku, tak sobie myślę. Napisana przed ponad pół wiekiem wydana po raz pierwszy w Pradze w 2008. W 2011 w Bonie. Książka, która przeleżała pół wieku dzięki uprzejmości komunistycznych władz Czechosłowacji, które przeznaczyły cały już wydany nakład na przemiał, gdy ilustrator Vladimir Fuka, postanowił zostać Tam na zawsze. Dobrze, że makieta ocalała. Dobrze, że Zdenek Mahler ją odnalazł i dał się namówić na wydanie książki.

Książka, która ma pól wieku, czyli opisuje rzeczywistość sprzed pół wieku, rzeczywistość najbardziej dynamicznego miasta świata. A wydaje się zaskakująco aktualna.

Przepiękna graficznie i typograficznie. Naprawdę dawno tak się nie zachwyciłam żadną książką. Świetne ilustracje, świetne. A do tego tekst. Nie przewodnikowy. Miejscami poetycki. Zabawny. Wciągający w zabawę. Nie bałwochwalczy. Miejscami ironiczny.

Mariusz Szczygieł ma rację pisząc, że oglądając ją chce się pojechać i na własne oczy zobaczyć TAKIE i TO miasto. Właściwie teraz nawet jeszcze bardziej - zabrać książkę ze sobą i porównać nowoczesny Nowy Jork lat 60. z Nowym Jorkiem XXI wieku.

Myśmy postanowili potraktować ją (teraz) jako wstęp do wycieczki do Nowego Jorku (kiedyś). Może jeszcze bardziej kiedyś zastąpi nam pamiętnik i notatnik z podróży.

Jasne, trudno Nowy Jork podciągnąć pod kategorię "Stasiek poleca" już dziś. Ale mam nadzieję, że chłopcy będą ją oglądali kiedyś. I dzięki niej zobaczą, jak można pokazać miasto, jak można wykorzystać litery, kreski, stare bilety i plan metra; jak można zrobić świetną książkę. No i dowiedzą się, co to takiego, ten Nowy Jork.

Nowy Jork

Zdenek Mahler

ilustrował Vladimir Fuka

wyd. Bona, Kraków 2011

oprawa twarda

obraz = tekst

Przyszła zima

2012-01-16T12:46:00.001+01:00

Przyszła wreszcie i naprawdę, skoro przyszła nawet do miasta. I nawet już w mieście używaliśmy sanek! I pod miastem też. Czyli jest. W połowie stycznia, ale jest. Dzieci bardzo się cieszą.

To w takim razie czas na moją tegoroczną zimową perełkę. A że tytuł ma Winter in White, to myślę, że jeszcze może być pokazana. A może dopiero?

Kiedy sypią się płatki śniegu / When snowflakes sprinkle

Witając zimę / Welcoming winter

Cichym spokojem śnieżnej bieli / A silent hush of snowy white
Rozświetlają ciemne lasy / Making deep, dark forests bright
Ślizgają się przez lśniący chłód / Gliding through a glistening chill

Zsuwają z gładkich mroźnych wzgórz / Sliding down smooth frosty hills

Pokrywają drzewa puszystymi zaspami / Blanketing trees with downy drifts
Przynosząc ciche dźwięki darów natury / Bringing peaceful sounds of nature's gifts

Trochę poetycko, nawet w tym kulejącym tłumaczeniu. Bo w oryginale się jak widać rymuje (choć to oczywiście słaby wyznacznik poezji).

Mała książeczka, prawie kieszonkowa. Klasyka sama w sobie, stworzona przez mistrza pop-up'u Roberta Sabudę. Mój zimowy prezent. O cudnym podtytule, który można przetłumaczyć jako pop-upowa mini uczta. Lub tez do wyboru - mini pop-upowa uczta. Uczta, tak czy inaczej! Jak to zwykle Sabuda. Takich "mini" umiejętności, nawet "mini mini" życzyłabym sobie w zakresie inżynierii papierowej! Żeby stworzyć taką łyżwiarkę. Ona się kręci, jak się otwiera stronę. Kręci najprawdziwsze piruety!

Winter in White
A mini pop-up treat
Rpbert Sabuda
wyd. Simon and Schuster 2007
oprawa twarda
pop-up book

Dzięki, dzięki Panie Grochu

2012-01-13T00:08:00.000+01:00

Dawno, dawno kupiłam Staśkowi takie Na straganie. Bo to mój najbardziej ulubiony wiersz z dzieciństwa. I kupiłam Staśkowi taką, ze sztywnymi kartkami, niebrzydkimi warzywami i prawie kwadratową. Wszystko na obraz i podobieństwo książki (he, he), która miałam w dzieciństwie, która zaginęła w pomroce dziejów, i o której pamiętałam tyle właśnie - że sztywne kartki, że prawie kwadratowa, że Na straganie.

Jakim cudem zapomniałam, że autorem ilustracji był Bohdan Butenko? No zupełnie nie wiem. Pamięć wróciła przy pewnym spotkaniu, kiedy koleżanka pokazywała mi swoje przywiezione z domu starocie "...bo Ty lubisz Butenkę". No jasne! To ta książka. Mąż zeznał, że miał taka samą.

W dodatku kilka dni później dostałam wiadomość, że książka ta widziana była na znanym portalu aukcyjnym. Ku mojemu zdziwieniu, nikt się o nią nie bił!!

Tadaaam! Panie i Panowie. Oto Na straganie. Jedyne prawdziwe (dla mnie).

Kasiu, jeszcze raz dziękuję najbardziej!

Jan Brzechwa

Na straganie

opracowanie graficzne Bohdan Butenko

wyd. Nasza Księgarnia 1988

książka kartonowa

obrazki > tekst

Poznaj bizona po kształcie ogona

2012-01-12T15:51:00.002+01:00

Poznać lamparta po cętkach, wielbłąda po garbie, borsuka po nosie, pandę po uszach, a świnię po oku? Już niedługo będziemy umieli na wyrywki. Rzucając jeszcze w towarzystwie niezobowiązującym tonem różne ciekawostki w stylu: "Pandy zwykle rodzą bliźnięta". Lub: "Szopy pracze są utalentowanymi wspinaczami."

Oczywiście będziemy tacy mądrzy, dzięki książce. Książce dla miłośników zwierząt, zagadek, klapek, okienek oraz dla posiadaczy dużych półek.

Być może po tej książce nauczę się sprawdzać rozmiary zamawianych przez internet książek. Być może, bo to już moja druga taka wpadka (o poprzedniej pewnie jeszcze napiszę). Książka jest wielka. Nie mieści się nam na żadnej półce w pozycji stojącej, leżakuje więc sobie wygodnie przytulona do Pana Maluśkiewicza, nomen omen również wielkiego.

Ale książka jest fajna. Autorstwa duetu Pittau & Gervais, czyli Francesco Pittau i Bernadette Gervais. Out of sight czyli poza zasięgiem wzroku. Czyli tak daleko, że widać tylko zarys sylwetki. Albo tak blisko, że widać tylko pojedynczą kropkę na futrze. Albo było i nie ma, zostawiło ślady. Albo wystaje w kawałku: oko, ucho, noga, łapa...

Wygląda to tak:

czyli zatrzęsienie okienek i klapek. Kilka zwierzaków trójwymiarowych, czy tez popupowych trochę. Poza tym cienie, kształty, wzory na futrze i tropy. A pod klapkami krótkie ciekawostki na temat każdego zwierzaka. Żadne zwierzę nie powtarza się dwa razy.

Polecamy dla wszystkich. Dorosłym się bardo podoba. Stasiek ćwiczy pamięć i kształt ogonów, Brat zdolności manualne, podnoszenie klapek i odgłosy znalezionych zwierzaków.

Out of Sight
Francisco Pittau, Bernadette Gervais
wyd. Chronicle Books 2010
oprawa twarda

obrazki > tekst

Kontynenty

2012-01-12T01:30:00.006+01:00

Lis pampasowy w obliczu zagrożenia udaje martwego*.

Dziś mogłam zobaczyć to na własne oczy. Lis co prawda był ubrany w piżamę w zielone paski, ale martwego udawał zawodowo.

Prawie bym nie zauważyła ostatniej pasji czytelniczej, bo odbywa się ona wieczorem i z tatą. Ale do czasu do czasu usłyszę jakieś dziwne zdanie, albo zostanę zawołana na pokaz udawania martwego. A oni czytają kolejne tomy Atlasu Świata wydanego przez LektorKletta (którego już nie ma, szkoda). Czytają na zamianę, po kolei, wybrane fragmenty lub całości, czytają chyba już z miesiąc (no z przerwami, oczywiście), to chyba dużo, jak na Czterolatka.

Zastanawiałam się nad tym atlasem kiedyś długo i namiętnie, czy aby na pewno, czy warto, czy już itd. Dziś już wiem, że na pewno, warto i już. Na szczęście udało mi się go kupić jeszcze, bo jak się wreszcie namyśliłam, okazał się towarem deficytowym. Ale jest. Całość to 6 tomów odpowiadających poszczególnym kontynentom. A pomysł serii opiera się jeszcze na czymś, co dla mnie miało dodatkowy walor i ostatecznie zaważyło przy podejmowaniu decyzji o kupnie. Otóż każdy z tomów zilustrowany został przez innego polskiego ilustratora. I jak dla mnie fajnie jest mieć takie próbki. Tak więc: Europa - Ewa Beniak Haremska, Azja - Marianna Oklejak, Afryka - Marta Ignerska, Ameryka Północna - Adam Pękalski, Ameryka Południowa Daniel de Latour, Australia - Anna Ładecka
I może doszukuję się ideologii, tam, gdzie jej nie ma, ale jakoś pasują mi poszczególni państwo artyści do poszczególnych tematów. Europa taka najbardziej klasyczna i uładzona. Gejsze Marianny Oklejak takie wdzięczne, jak również pani barowa w Kolei Transsyberyjskiej. Komiksowy Pękalski. Zabawny de Latour (onże jest autorem lisa pampasowego). No i zupełnie naj i świetna afrykańska Marta Ignerska.

Dodatkową ciekawostką w tomie afrykańskim jest fragment o Polaku w Afryce, czyli Kazimierzu Nowaku. Dla wszystkich czytelników Afryki Kazika świetne uzupełnienie książki.

I im dłużej mamy te książki i je przeglądam, tym bardziej mi się podobają, choć seria nie jest równa, ani pod względem ilustracji ani treści - jak donosi bardziej obeznany z tą drugą Tata. Jemu wdzięczna jestem, za czytanie, bo ja strasznie nie lubię czytać takich urywanych kawałków rozrzuconych po całej stronie to tu to tam i trzeba paluchem pokazywać, co się czyta. Myślę, że te atlasy mogą sprawdzić się także do samodzielnego czytania, no ale to już dla większych starszaków (czcionka mała). Choć wtedy nie wiem, czy z kolei nie za mało w nich treści.

No a jak to wygląda? Z każdego kontynentu są wybrane charakterystyczne zagadnienia, omówione na dwóch sąsiadujących stronach (więc nie ma co spodziewać się jakiś wyczerpujących elaboratów, zwłaszcza, że większość to jednak ilustracje). Są kartki, które mają fantazyjne wycięcia i dziurki - świetna jest Kolej Transsyberyjska, albo rafa koralowa. Są "kalki edukacyjne", czyli obrazek na kalce, a pod spodem drugi o tym samym, ale inaczej (np. mapa polityczna na fizycznej, kino z punktu widzenia widowni i planu filmowego, sawanna w porze deszczowej i suchej, teatr kabuki w czasie przedstawienia i próby, miasto dziś i dawniej). A na końcu każdego tomu jest baśń ludowa w opracowaniu Zofii Staneckiej.

*Tak naprawdę to jest:

Lis pampasowy poluje nocą na gryzonie i króliki. W razie zagrożenia udaje martwego.

Nie wiem, skąd Staśkowi wzięło się to oblicze zagrożenia, ale tak właśnie mówi i brzmi przy tym zupełnie jak Krystyna Czubówna. Ewentualnie młody David Attenborough. A zdanie to padło np. w pytaniu Tato, a gdzie lis pampasowy w obliczu zagrożenia udaje martwego? No i tego wieczoru czytali o Ameryce Południowej...

Uzupełniając niedopatrzenie...
Lis pampasowy wygląda tak:

Atlas Świata
Kinga Preibisz-Wala, Maria Deskur
baśń opracowała Zofia Stanecka
ilustrowali:
Europa - Ewa Beniak Haremska,
Azja - Marianna Oklejak,
Afryka - Marta Ignerska,
Ameryka Północna - Adam Pękalski,
Ameryka Południowa - Daniel de Latour,
Australia - Anna Ładecka
wyd. LektorKlett 2009
oprawa twarda
tekst = ilustracje

Koziołek Matołek

2012-01-07T22:40:00.001+01:00

Pozostając w kręgu pod-choinkowych prezentów, dodajmy - prezentów trafionych, nie mogę zapomnieć o Koziołku Matołku.

Moje się nie zachowały (cztery zeszytowe części), choć tata przywiózł mi je "z wojska", albo innego służbowego wyjazdu. W każdym razie, tata przywiózł, ale nie mam. Jednak pora, żeby Stasiek miał swoje, więc podpowiedziałam Mikołajowi na ucho i hop! znaleźliśmy pod choinką. Znalezisko to bardzo Staśka ucieszyło i zajęło na chwil dłuższych parę. Oraz umiliło długi powrót do domu jako warstwa obrazkowa do słuchowiska. No bo Stasiek Matołka już poznał jakiś czas temu. Słucha - zresztą też mojego ulubionego i pamiętanego z dzieciństwa - słuchowiska wydanego ponownie przez Bajki-Grajki. No i tak sprytnie sobie wymyśliłam, że skoro Stasiek słucha, to może by pooglądał prawdziwe obrazki do tego. I się sprawdziło. Oczywiście czytanie na dobranoc przez tatę też było, a nawet jak dzieć już zasnął, lampka wciąż jakoś nie gasła i słychać było nadal szelest przewracanych kartek. Tak więc okazało się to prezentem dla wszystkich - dla nas miłym wspomnieniem dzieciństwa, dla Staśka ilustracją bajki do słuchania (dość trudnej, przyznaję).

Mikołajowi jeszcze raz serdecznie dziękujemy!

A ja tylko poutyskuję sobie na boczku na formę, bo ta dość słaba. Plusem co prawda zebranie wszystkiego w jeden tom, w twardej oprawie, ale już kosmiczne różowy kolor tejże dość dziwnym pomysłem mi się wydaje. No i tragiczny papier, kredowy obowiązkowo, w dodatku dość cienki, wiotki i prześwitujący. I kolory mocno kolorowe, ale z drugiej strony moje postrzeganie koloru w Matołku zaburzone jest zapewne przez wybitne osiągnięcia polskiego drukarstwa lat 80. Więc już więcej się nie czepiam.

Przygody Koziołka Matołka

Kornel Makuszyński

ilustrował Marian Walentynowicz

wyd. G&P b.r.

oprawa twarda

obrazki = tekst

Bajki-Grajki 29, 30: Przygody Koziołka Matołka
Czyta Henryk Boukołowski
Opracowanie muzyczne Marek Sewen
orkiestra pod dyrekcją kompozytora

Noworoczne torty

2012-01-05T00:17:00.004+01:00

Na Nowy Rok robiło się torty, dobrze zapamiętałam?

U nas tort powrócił. A właściwie torty właśnie, bo teraz są dwa. Upieczone przez panią Pies jak poprzednio. A wymalowane przez Thé Tjong Khinga. Jak poprzednio. Druga część świetnego Gdzie jest tort? tym razem w języku Goethego i Wagnera czyli Picknick mit Torte. Ale jakoś nam to nie przeszkadza. Zupełnie.

Tym razem państwo Piesowie zapraszają całą osadę na piknik, na którym główną rolę mają odegrać dwa torty. Wszyscy wyruszają. Z psami (Psami właściwie) dziećmi, kanarkami... Kto żyw rusza na piknik. Zabierają wszystko co może się przydać, jak również mnóstwo innych rzeczy. Nie odstrasza ich nawet to, że piknik ma się odbyć na wielkiej górze, na którą trzeba się wdrapać.

No, ALE. Na miejscu okazuje się, że torty zniknęły! Gwałtu rety. Awantura. Nie zdradzę "kto ukradł", ale zdradzę, że piknik w końcu się odbędzie. Choć nie tak, jak zaplanowano.
Poza Psami spotkamy tam kilku starych znajomych i trochę nowych postaci. Gromadkę dzieci i niefrasobliwych dorosłych. Dowiemy się jakie są skutki zajadania się lizakami, ale także jakie są skutki zbytniego flirtowania i niestałości w uczuciach (tak, tak). Naprawdę, wiele zabawy, także dorosłym, sprawia śledzenie, kto, co i dlaczego. Skąd nagle w ostatniej scenie wzięły się pasiaste swetry, skarpetki i pledziki. Albo podziwianie zmysłu do interesów pary dwóch szczurów (znanych skądinąd!), które najwyraźniej zeszły z drogi występku aby zająć się uczciwymi interesami. Albo obserwowanie kondycji miejscowej służby zdrowia...
Staśkowi podobają się nowe przygody tortów. Bawiliśmy się w szukanie, każdy swojej wybranej wcześniej postaci. I opowiadaliśmy, opowiadaliśmy. Porównywaliśmy też bohaterów obu części. Bo dzięki Piknikowi na nowo sięgnęliśmy do części pierwszej, nieco ostatnio zapomnianej. I wertowaliśmy obie, odnajdując coraz to nowe szczegóły także w tej pierwszej.
A niezwykłe było też to, że Brat siedział nad tymi książkami jak zaczarowany, potrafił długo i uważnie oglądać jedną stronę rozłożywszy sobie wielką księgę na kolanach, czasem coś pokazując palcem, bardziej chyba sobie samemu, niż nam.

Schemat taki jak poprzednio, to znaczy idą, idą i idą, a krajobraz ciągnie się przez wszystkie strony razem z fabułą.

Picnick mit Torte
Thé Tjong-Khing
wyd. Moritz Verlag 2011
oprawa twarda
książka obrazkowa

Zimowa wyprawa Ollego

2012-01-04T21:59:00.005+01:00

Mam świadomość tego, że jako nieliczni mieliśmy okazję odkrywać uroki tej książki nie zamiast zimy za oknem, ale jako kontynuację dnia spędzonego na sankach, oswajania Brata ze śniegiem i po ulepieniu całkiem sporego bałwana. Przy ciepłym kominku z widokiem na prawdziwy zimowy krajobraz. Po przejechaniu przez wspaniale zimowy las, czego właściwie nikt się nie spodziewał.

Może nie było tego śniegu aż tyle, co u Ollego, ale na nasze potrzeby wystarczyło. Zwłaszcza do zimowego nastroju. Takiego, jak u Ollego, w tuż przed Świętami wydanej nowej książce Elsy Beskow Zimowa wyprawa Ollego. Książka to naprawdę urocza, przyjemnie staroświecka zwłaszcza pod względem ilustracji i formy - przyjemny płócienny grzbiet oprawy, matowy papier, ramka dookoła tekstu - naprawdę, brawa dla Zakamarków za to wydanie - idealne na zimowo-świąteczne prezenty.

Olle tak jak my niecierpliwie wyglądał zimy. Tym niecierpliwiej, że na urodziny (szóste) dostał narty, więc spieszno mu było je wypróbować. W końcu zima przyszła i Olle wyruszył na całodzienną wyprawę do lasu. Las jest tak piękny, że Olle spontanicznie dziękuje za te wspaniałości Królowi Zimy. I wtedy...

Olle dowiaduje się skąd bierze się szron i szadź, a skąd odwilż. Skąd się biorą buty narciarskie i narciarskie skarpety, a także narciarskie rękawiczki haftowane w róże. Skąd się biorą sanki i narty, i łyżwy... Przeżył wspaniałą zimową przygodę.

Podobno autorka napisała tę książkę ponad sto lat temu. Widać to właściwie tylko na ilustracjach, miło staroświeckich, jak przedwojenne kartki pocztowe. Sama treść niewiele się zestarzała, opowieść o chłopcu spotykającego Króla Zimy, poznającego tajemnice zimy i pór roku jest uniwersalna.
I chyba dobrze przetłumaczona, bo czyta się ją dobrze.
A książki z zainteresowaniem słuchały zarówno czterolatki, jak i sześciolatka.

Zimowa wyprawa Ollego

napisała i zilustrowała Elsa Beskow

wyd. Zakamarki 2011

oprawa twarda

obrazki = tekst

Książka, która rycy

2012-01-04T17:24:00.002+01:00

Dostał Stasiek pod choinkę książkę, która rycy.
W sumie nic dziwnego. Mamy już książkę, która wystaje, która spłukuje wodę, miga światełkami, rozkłada się, składa...
Książka, która rycy pokazywana jest wszystkim zainteresowanym (lub nie). Książka, która rycy budzi tez niekłamane zainteresowanie i zachwyt Brata. Niestety, z jego zainteresowaniem trzeba uważać, bo książka, która rycy jest też książką, której wystaje. Niezwykle ciekawe jest to, co jest za wszystkim, co wystaje, być może to coś, co rycy. A łapki Brata jeszcze niezbyt delikatne są. Ale właściwie wychodzi na to, że książka, która rycy podoba się wszystkim.

Książka, która rycy jest książką o ...dinozaurach. Tak, znów. No ale nie mogłam się oprzeć książce, która rycy (choć jeszcze wtedy nie wiedziałam, że zostanie tak wdzięcznie nazwana).

Dinozaury. Głosy przyrody, Maurice Pledger. Trochę pop-up, trochę taka kulisowa panorama, jak kiedyś domek Baby Jagi, no i trochę jak kartka świąteczna niestrudzenie wygrywająca dżinglebelsa lub hapibersdeja (na szczęście nie niestrudzenie - po wyryczeniu swojej kwestii taktownie milknie).

Te "panoramy" dinozaurowe są tematyczne (początki, jurajski ocean, jurajska dżungla, kreda, złoty wiek) na dwóch sąsiadujących stronach, wycinane i wystające. Ryki są całkiem nieźle zrobione, nie są to pojedyncze, elektroniczne ryknięcia, są wielowątkowe, z dźwiękowym "tłem". Każda z tych panoram ma inne odgłosy, fajne są morskie. W sumie jest ich 5. A pomiędzy nimi jest opis kto jest kim na zbiorczych planszach i krótka charakterystyka okresu.

I tak to mamy książkę, która rycy.

W tej samej serii widziałam jeszcze Ptaki i Ocean. Też wydawały się fajne i były równie dobrze zrobione w warstwie dźwiękowej.

Dinozaury. Głosy przyrody

Maurice Pledger

wyd. Debit 2008

oprawa twarda

obrazki = tekst + dźwięk!

Wesołych Świąt - Pa ra pam pam pam

2011-12-23T00:43:00.002+01:00

Z okazji tuż-tuż Wigilii książeczka, która czeka już długo na okazję świąteczną. Za sprawą ilustracji jedna z moich ulubionych w temacie. The Little Drummer Boy zilustrowany przez Ezrę Jacka Keatsa. Jedno z moich zeszłorocznych odkryć.

Chyba jedna z ładniejszych świątecznych piosenek amerykańskich, właściwie, chyba kolęda? Nigdy nie wiem, jak to u nich jest. W każdym razie ładna. Tutaj zilustrowana mistrzowsko. Malarsko, kolażowo, marmurkowo.

Na końcu słowa i nutki.

A sam utwór znany i śpiewany od lat 50. na każą możliwą nutę i sposób, wersje rockowe, liryczne, marszowe nawet... I chyba przez wszystkich, łącznie z Jimim Hendrixem, The Cranberries, czy Davidem Bowie w duecie z Bingiem Crosby. Całkiem ostatnio i całkiem fajnie przez gwiazdę Youtuby Seana Quigley'a.

Znalazłam nawet całkiem zgrabną wersję po polsku, chyba pierwszy raz. Fajnie, bo to na prawdę ładny bożonarodzeniowy utwór.

Ja nieustająco od zeszłego roku słucham (nawet latem czasem) tej wersji (aczkolwiek tu akurat z dziwnymi obrazkami).

I wszystkim życzę radosnych i spokojnych Świąt, pod choinką wielu cudnych książek, a jeszcze więcej w Nowym Roku, razem z wszelką pomyślnością.

- Marta ze Staśkiem i Bratem

Ezra Jack Keats

The Little Drummer Boy

wyd.Viking/Penguin Books USA 2007

książeczka kartonowa

ilustracje > tekst

Książki dla dziewczyn

2011-12-15T21:30:00.002+01:00

Powinnam zapakować i wysłać prezenty, które mają dalej pod choinkę. Jakoś tak się składa, że mimo coraz większego doświadczenia w tematyce książkowej serwowanej chłopakom nie na wiele się ono przydaje w przypadku starszych kuzynek :D W ogóle dookoła (najbliższego dookoła) jakoś same dziewczyny, na szczęście w większości w staśkowym wieku, ale to jednak nie to samo. Nie zawsze. Tak więc czasem staję przed trudnymi wyborami nad literaturą "dziewczęcą". I chociaż daleka jestem od segregacji płciowej, zwłaszcza książek (że jest ona bez sensu Stasiek nie raz mi już udowodnił), to czasem poszukuję czegoś bardziej ...damskiego.

Najpierw trudniejsze. Ośmiolatka samodzielnie czytająca.

Kupiłam w końcu Anyżową warownię Cornelii Funke. Przeczytałam, żeby nie było. Z przyjemnością, dodam.

Igerna jest córką pary czarodziejów, jej straszy brat chce zostać czarodziejem. Ale ona wolałaby, jak pradziadek Pelleas z Anyżu zostać sławnym ...rycerzem. Za chwilę ma skończyć dziesięć lat, cała rodzina zajmuje się już od pięciu dni wyczarowywaniem prezentu dla niej aż tu... coś z czarami idzie nie tak, rodzice tracą ludzka postać. Na domiar złego pod bramy nadciąga wojsko wrogiego rycerza... Ot, wyzwanie!

Jest więc Przygoda, magia, czarodzieje, rycerze dobrzy i źli, olbrzym, tajemniczy tunel, peleryna niewidzialności, gadający kot i gadające, chodzące i mające humory magiczne księgi.

Lekko, fajnie i z humorem napisana książka dla dziewczyn, które chcą zostać rycerzami. I nie tylko. Znaczy nie tylko dziewczyn i nie tylko rycerzami.

Anyżowa warownia

Cornelia Funke

ilustracje Autorki

wyd. Nasza Księgarnia 2008

oprawa twarda

tekst > ilustracje

Teraz łatwiejsze. Czterolatka.
Znalezione przypadkiem w księgarni, jakieś takie zupełnie inne mi się wydały, nowe i miłe - i pod względem treści i ilustracji. Książeczki o Filomenie francuskiego duetu Simon-Richard. (Laurent Richard to ten, który stworzył postać pieska (misia?) Bali znanego z kreskówek (przynajmniej niektórym znanego...)).

Filomena, tak jak Zosia i Stasiek, jest (chyba) przedszkolakiem. Ma dwóch braci, mamę tatę i króliczkę Piruetkę. I jak to przedszkolaki, ma też życiowe problemy (a my razem z nimi...).
Filomena - najpiękniejszy rysunek jest o tym, co się dzieje w życiu przedszkolaka, gdy ktoś wyrzuci/zniszczy "najpiękniejszy obrazek na świecie". W tym wypadku najpiękniejszy wizerunek konia Pepito jaki powstał do tej pory.

Filomena - bajka na dobranoc zahacza o nastrój świąteczny, bo rodzice zamiast dekorować dom na Święta i piec pierniki postanowili wymalować kuchnię. To jeszcze nic. Twierdzą też, że dziś na dobranoc Filomenie ma poczytać brat... Nie tak powinno wyglądać czytanie na dobranoc, a Filomena dokładnie wie, jak.

Format niewielki i poręczny. Cena także (9,9). We Francji seria ma jeszcze przynajmniej cztery części, więc jest szansa, że i u nas się pojawią. Wydaje mi się, że byłoby warto.

Quitterie Simon
Filomena - najpiękniejszy rysunek
Filomena - bajka na dobranoc
ilustrował Laurent Richard
wyd. G+J książki 2011
oprawa twarda
obrazki > tekst

Trzymajmy teraz kciuki, żeby książki okazały się trafione.

Jak dinozaury mówią dobranoc?

2011-12-14T16:24:00.003+01:00

Dzieci zaskakują. Zaskakujące, prawda?

Kupiłam książkę z myślą o Staśku, jego pasji i manii i ulubieniu tematu (to prawda, że nie obsesyjnemu, ale jednak zauważalnemu). Tymczasem od kilku dni czytam ją kilka razy dziennie Bratu. Z zupełnie nieznanych mi przyczyn ukochał on sobie tę książkę, nosi ja to tu, to tam i od czasu do czasu każe sobie czytać i pokazywać. W dodatku nie niecierpliwi się, jak przy innych lekturach, nie przewraca stron w pół zdania. Dziwne. Dałabym głowę, że mamy w domu kilka książek bardziej "odpowiednich do wieku" (15m). Widocznie ta też jest taka.

Książka zabawna Jak dinozaury mówią dobranoc? Jane Yolen. Całostronicowe, malowane tym amerykańskim realizmem ilustracje Marka Teague'a. Z amerykańskim sztafażem i realiami. I krótkie zdania-pytania do obrazków co takiego robią dinozaury, gdy mama albo tata przyjdą zgasić światło wieczorem. Czy ryczą? Czy rozrzucają zabawki? Czy żądają przejażdżki na barana? Jednym słowem, czy robią to wszystko, co nasze ukochane dzieci na hasło "jest już godzina wieczór?" ;)

Ale nie są to jakieś słodkie, obłe, dinusie w zatrważających kolorkach. Teague wymalował dinozaury pełną paszczą, takie jakie powinny być, w dodatku z zachowaniem proporcji (mniej więcej). A dowcipu ilustracjom dodaje fakt, ze wszystkie te wieczorne historie dzieją się w normalnych domach, normalnych pokojach dziecięcych, z normalnymi - ludzkimi rodzicami.

Fajna, prawda? Ale dlaczego Brat sobie ją upodobał pozostanie tajemnicą. Przynajmniej do czasu, gdy będzie mógł nam coś więcej powiedzieć.
Jak widać zawyżam kategorie wiekową do lat dwóch, ale jeszcze się zastanowię, czy wobec niezaprzeczalnych faktów nie należałoby jej jednak zmienić na 1+.

How Do Dinosaurs Say Good Night?

Jane Yolen

ilustrował Mark Teague

wyd. Collins Picture Books 2003

oprawa miękka

ilustracje > tekst

Brat

2011-12-14T09:52:00.002+01:00

Wciąż jeszcze nie wyczytaliśmy do końca sterty przyniesionej z Targów Książki. A tej książki pewnie jeszcze jakiś czas razem nie będziemy czytać, choć ja ją spróbowałam od razu (tylko jakoś mi się nie napisało od razu). Brat Emilii Kiereś. Jeden z tych zakupów pod wpływem impulsu.

Tak, tytuł mnie ujął ;) I okładka. I inicjały na początku każdego rozdziału. Trochę zniechęciły ilustracje (szarobure, plakatówkowe, dosłowne), ale niewiele ich i małe.

A w domu z pewnym niedowierzaniem przeczytałam ładną i mądrą baśń. A moje niedowierzanie wynikało z faktu, że myślałam że dziś nikt już baśni nie pisze. A jednak. I to naprawdę baśń, taką jaka być powinna. Tajemniczą, magiczną, trochę straszną, trzymającą w napięciu, kończącą się szczęśliwie, ale też wzruszającą, nauczającą i przekazującą prawdy. W stuprocentowo baśniowym sztafażu magicznego lasu, gadających zwierząt i fantastycznych postaci. Tym ciekawszym, że jakoś takim słowiańsko-starobaśniowym.

Bożątku, ukrytemu bezpiecznie u Płanetnika za pazuchą, coraz bardziej podobała się podniebna podróż. Niskie deszczowe i śniegowe chmury zalegały zwykle pod nimi, nad nimi zaś rozpościerało się słoneczne niebo albo płynęły białe, miękkie obłoki. [...] Pędzeni wiatrem na południe gnali chmury jak pasterze swoje owce, czasami schodząc na ziemię, by nabrać wody i nasączyć nią obłoki.

Baśń o dwóch braciach-bliźniakach, dwóch różnych charakterach, szukających swojej drogi przez życie, a w efekcie szukających siebie nawzajem. O braterskiej miłości, przyjaźni i przywiązaniu i o dorastaniu do nich. O dojrzewaniu w ogóle. O winie i karze. No o tym, o czym powinno być w baśni po prostu.

Książka dla starszych braci (i sióstr też!). Mam nadzieję, że chłopakom kiedyś się spodoba.

Tylko nie czytajcie zamieszczonego w posłowiu wypracowania! (no, taka forma... i słownictwo... pominę tytuły naukowe, które podpisały się pod). Psuje cały nastrój i w ogóle nie wiadomo kto i po co tam je umieścił. Jego autor wyjaśnia nam, co autorka miała na myśli i o czym właśnie przeczytaliśmy... W dodatku nieciekawie. Zapomniałam (cóż, trochę czasu minęło) o mądrości młodzieży szkolnej intuicyjnie nie czytającej wstępów i posłowi. I z rozpędu przeczytałam. I po co mi to było? Mam nadzieję że nie zapamiętam tej książki jedynie jako "tej ze strasznym posłowiem"...

Brat

Emilia Kiereś

ilustrował Bartłomiej Kiereś

wyd. Akapit Press, Łódź 2011

oprawa twarda

tekst > ilustracje

Co było w butach

2011-12-13T23:54:00.000+01:00

No właśnie, tydzień minął, a nie napisałam, co było w butach, choć zostało fotograficznie uwzględnione w zimowej górce.

W małym bucie Brata była duża książka. Gąska Zuzia i pierwsza gwiazdka. Jako pierwszy mógł oglądać ją Tato, któremu została wsadzona w oko (zamknięte, jak zwykle około godziny 7... na szczęście). Gdy je uchylił mogło zobaczyć Brata z dużą ekscytacją pokazującego mu w książce ...krowę (od czasu wakacji na wsi, gdzie chłopaki mają - a właściwie Staś ma, nie zdecydował jeszcze, czy się nią podzieli z Bratem - "swoją" krowę, krowa jest zwierzęciem budzącym bardzo radosne emocje).

Choć książka jest o gęsi, jak wskazuje tytuł, okładka i większość ilustracji, głównie biało-granatowych. Bo gęś idzie w zimową noc na poszukiwanie gwiazdki na czubek choinki. Stasiek to świetnie rozumie, bo sam mi pokazał wczoraj "dziwną" choinkę z bombką zamiast gwiazdy na czubku. Gęś idzie, głównie się wspina (coś jak Brat ostatnio), żeby potem zrobić efektowne BACH! z tego lub owego. Jak dla mnie przepis na bestseller dla Półtoraroczniaków :D I choć zamiast znaleźć, sama się gubi, to oczywiście wszystko się dobrze kończy.

Duży format, minimalna ilość tekstu, za to w dwóch językach. Bo Gąska... jest dwujęzyczna, z tekstem angielskim, acz przyjemnie i nienachalnie umieszczonym na uboczu mniejszym i cieńszym drukiem (ale dzięki temu okazała się świetnym prezentem również dla nieco starszego Kuzyna nie-stąd). I tylko szkoda, że papier taki śliski i z glancem. Wyobrażam sobie, jak fajnie mogłyby wyglądać te malarskie ilustracje Petra Horačka na nieco bardziej "trójwymiarowym" papierze.

W nieco większym bucie Staśka była książka nieco mniejsza, ale jakże wyczekiwana. Tato, kiedy przyjdzie Święty Mikołaj? Markusa Majaluomy, kolejna - czwarta już - opowieść o bujnym i pełnym przygód życiu Taty Różyczko. Życiu zorganizowanym przez trójkę jego cudownych dzieci oraz w nie mniejszym stopniu przez uroczego sąsiada Pana Rurkę. Wiem, że mam zaległości w pisaniu o ich poprzednich przygodach, od czasu budowania domku na drzewie zagościli u nas na dobre. Jak również okresowo, ale systematycznie powstające wysypisko Bździąg...

Tym razem dzieci zaczynają czekać na Świętego Mikołaja jak tylko liście zaczynają opadać z drzew. I jak to TE dzieci - czekają intensywnie...

Wreszcie nadchodzi Wigilia. Niestety wszystko wskazuje na to, że będzie to Wigilia BEZ Świętego Mikołaja... Na szczęście jest tata Różyczko. Na szczęście jest Pan Rurka. Na szczęście... wszystko się dobrze kończy.

Olaf, Konstanty i Anna Maria siedzieli na podłodze w korytarzu. postanowili wpatrywać się w drzwi tak długo, aż siłą woli sprowadzą Świętego mikołaja.
- Ruch wskazówek zegara też udało nam się przyspieszyć siłą woli - stwierdził Konstanty - Anna Maria tylko trochę potrząsnęła zegarem...
- Mikołaju zapukaj już, zapukaj już - zaklinały dzieci jednym głosem.
I w końcu usłyszały pukanie.

Informacja dla wszystkich zainteresowanych - mama tym razem wraca późnym wieczorem z zagranicznej konferencji (samolot miał opóźnienie z powodu zamieci śnieżnej)... Tak, też bym chciała wiedzieć, czym zajmuje się mama Różyczko...

Gąska Zuzia i pierwsza gwiazdka
Suzy Goose and the Christmas Star
Petr Horáček
wyd. Babaryba 2011
oprawa twarda
obrazki > tekst

Tato, kiedy przyjdzie Święty Mikołaj?
Markus Majluoma,
wyd. Bona 2011
oprawa twarda
tekst = obrazki

Muminek przez dziurę

2011-12-11T00:06:00.003+01:00

Jeszcze z przyTARGanych nowości. Co było potem? Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi.

Z dawna oczekiwane. Poznane wcześniej w wersji nie-stąd i tym bardziej oczekiwane. Duże zdziwienie, że tak mogą wyglądać książki o Muminkach, a niekoniecznie takie małe, czarno-białe z pokolorowanym obrazkiem na okładce. Tym większe zdziwienie, że to nie wymysł nowy i szalona inwencja wydawcy, ale projekt autorki sprzed ...60 niemalże lat! Kolejne zdziwienie, że tekst jest rymowany. Jeszcze większe - że mimo to bardzo dobrze się czyta na głos i nawet nie wychodzi jakoś sztucznie, a tytułowe "co było potem" bardzo zgrabnie prowadzi przez całą książkę.

Ostatnie zdziwienie dotyczy ceny.....

Chociaż Muminki nie mieszczą się w naszym TopTen, miło mieć taką książkę w domu. Przyjemnie tekturowa okładka, przyjemnie papierowy papier. Sprytne dziury i okienka wciągające czytającego i oglądającego w głąb historii. Historii prostej bardzo, nieco absurdalnej, nieco strasznej i zakończonej szczęśliwie. Polskie literki wymyśliła i wyrysowała Ewa Kozyra-Pawlak. Cała reszta - Tove Jansson i wydawnictwo EneDueRabe.

Co było potem? Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi

Tove Jansson,

tłumaczyła i rysowała literki Ewa Kozyra-Pawlak

wyd. EneDueRabe 2011

oprawa twarda

obrazki > tekst

Zimowa górka

2011-12-09T22:22:00.002+01:00

... żeby nie powiedzieć kupa...

Zdjęcie i wpis miały powstać 3 dni temu, na Mikołajki. Bo wtedy właśnie wyciągnęliśmy z różnych zakamarków różne książki o tematyce zimowo-świątecznej i oficjalnie rozpoczęliśmy oczekiwanie na zimę i Święta. Co się odwlecze to nie uciecze. Nadal oczekujemy, ani jednego ani drugiego jeszcze nie widać za bardzo.

Aa, nie, przepraszam, dziś Stasiek z babcią zrobił świetny łańcuch choinkowy. No a kilka dni temu z Ciocią całą górę zabawek choinkowych (metodą wypchnij i zegnij ;)). Tyle w temacie Świąt u nas na razie. Zimy nie widać.

Tak czy siak bibliotecznie jesteśmy przygotowani na obie okoliczności. Wyciągnęliśmy wszystko, co tylko nam się skojarzyło. Są tu zupełne nowości doniesione przez Mikołaja oraz przez Mikołaja-W-Przebraniu-Listonosza. Są też starości o których już było. Są też starości, o których nie było, więc może będzie. Są rzeczy ulubione, czytane przez okrągły rok, są takie, które wychynują z półki tylko w sezonie grzewczym. Są nawet takie, które stoją sobie i stoją i nikt o biedaczkach nie pamięta. Może to ich rok?

Mam nadzieję, że zdążę z kilkoma przed Świętami (z tymi świątecznymi) oraz przed wiosną (z tymi zimowymi).

Chłopiec z czerwonym dźwigiem

2011-12-09T21:48:00.005+01:00

Skończyliśmy wczoraj Pluka z wieżyczki.

To chyba pierwsza taka długa książka, z fabułą ciągnącą się przez kilka rozdziałów ("Julki" sumarycznie pewnie grubsze, ale ich forma przecież zupełnie inna). Tydzień trwała przygoda z Plukiem i ratowała nas trochę w trakcie przymusowego siedzenia w domu. I pierwszy raz usłyszałam "Mamooo, jeszcze jeden, proooszę. Ja nie wytrzymam do jutra, żeby się dowiedzieć, co było dalej!"

Dziwna jest postać Pluka - chłopca, tylko chłopca, ale jednak takiego, który jeździ własnym, czerwonym dźwigiem, mieszka zupełnie sam (nie licząc karalucha) i rozwiązuje problemy, z którymi obecni obok dorośli mają kłopoty... To, że rozmawia ze zwierzętami to już drobny szczegół, zresztą tę umiejętność posiadają wszyscy bohaterowie książki... chyba, niektórzy ze zwierzętami po porostu nie rozmawiają, ale Ci, którzy spróbowali nie mieli trudności z porozumiewaniem. Więc książka jest o chłopcu, który mieszka na najwyższym pietrze Wieżyczkowca, dwudziestopiętrowego bloku z wieżyczką właśnie. Wszyscy go lubią, bo jest wesoły i sympatyczny i ma chęć pomagania innym oraz dar do rozwiązywania problemów. Jednym słowem - na kłopoty - Pluk.
Chyba fajna postać do identyfikowania się z. Zwłaszcza dla chłopca.

Do tego świetne, naprawdę świetne ilustracje Fiep Westerdorp. No dla mnie mistrzostwo świata. Te julkowe lubię. Ale te plukowe są jeszcze lepsze. Niezwykle kolorowe, radosne, świetnie oddające nastroje i charaktery, mówią równie dużo o postaciach książki, co tekst. A może nawet więcej? Wystarczy spojrzeć na rodzinę Tupalskich :D

Pluk z wieżyczki
Annie M.G. Schmidt
ilustrowała Fiep Westendrop
wyd. Hokus-Pokus 2008
oprawa twarda
tekst > obrazki

PS. Minął tydzień od przeczytania Pluka "od deski do deski" i Pluk powraca. A ponieważ teraz znamy już całą fabułę, możemy czytać sobie na wyrywki. "O bocianie", "Jak Pluk miał urodziny" "O dziwnym panu z rośliną", "Jak dorośli się bawili"... Fajnie, że Pluk będzie wracał.

Jak ktoś mógł na to pozwolić!

2011-12-05T00:59:00.004+01:00

Alibi dla pojawienia się tej książki w tym miejscu są zawarte w niej wywiady ze Stannym, Wilkoniem i Butenką.

Jak tylko zobaczyłam, wiedziałam, że nabędę. No i wreszcie mam. I już przeczytałam. Po raz pierwszy, bo mam wrażenie, że to lektura na więcej razy.

Bardzo przyjemne wywody Starszych Panów Artystów. Trochę melancholijne, trochę nonszalanckie...

Sporo tam historii sztuki, ale wplecionej jakby mimochodem, raczej do nauczenia się samodzielnego, jak się będzie googlać te wszystkie nazwiska wymienione w tekście ;) Dużo nostalgii za czasem minionej młodości, ale jednak dość rzetelnie ocenionej, już z perspektywy. Dużo nonszalancji w opisywaniu życia w najbardziej "betonowym" czasie PRL'u. Dużo anegdot, obrazków z życia wtedy. Byli młodzi, twórczy, odważni, mieli wolną rękę... Fajnie było, chciałoby się rzec. Fajnie było być nimi...

Dla oka - przede wszystkim DUŻO reprodukcji pozwalających zapamiętać charakterystyczny styl rozmówców Górskiego (o ile ktoś jeszcze wszystkich nie rozpoznawał wcześniej). Opisy, ilustracje pozwalają z innej perspektywy spojrzeć choćby na plakat polityczny - w oderwaniu od jego polityczności właśnie jako na - po prostu - dobrą grafikę, czy dobry znak. Dużo tam o plakacie oczywiście, ale równie dużo o ilustracji. Wiele też się można dowiedzieć o tym "jak robi (robiło) się książkę", a także o tym "jak robi (robiło) się książkę dla dzieci"!

Więc dziś zamiast obrazków słowa.

Bohdan Butenko:

Często powtarzam, że jestem uczniem Matejki, ponieważ uczniem Matejki był Mehoffer, uczniem Mehoffera był Szancer, a ja jestem uczniem Szancera. Tyle, że Mehoffer nijak ma się do Matejki, Szancer nijak ma się do Mehoffera, a ja nijak mam się do Szancera. I tak to już jest.

_._

A czy autorzy dawali panu wolna rękę?
Nigdy z nimi nic nie konsultowałem. Dla mnie ilustrowanie książki jest dialogiem ilustratora z autorem. W tym dialogu ilustrator nie musi zgadzać się z autorem, może występować przeciwko niemu, a czytelnik jest tym, który przysłuchuje się tej rozmowie i albo ją akceptuje, albo nie akceptuje.

_._

Najsympatyczniej pracuje mi się z dziećmi. Może nie z takimi, co dopiero raczkują, ale tak pierwsza, druga, trzecia klasa, bo one mają właśnie ten rodzaj fantazji, który lubię. Nie mają jeszcze zahamowań, które pojawiają się później.

Janusz Stanny

Ja zostałem kierownikiem artystycznym Ruchu po Szancerze. Najmilej wspominam współpracę z cudownymi grafikami. Książki i ilustracje robili Młodożeniec, Tomaszewski, Zamecznik, Strumiłło. Nie było tak, że dyrektor handlowy mówił: "Panie, to nie pójdzie". Ja w ogóle nie pamiętam uwag ze strony działu handlowego, bo pewnie nie o to chodziło, żeby zarabiać. W budkach Ruchu było wszystko - mydło, powidło i książeczki. Wyznawano chyba teorię, która się pewnie nie sprawdziła, że należy przez te budki Ruchu wychować społeczeństwo za pomocą grafiki. Książka była tania, kosztowała góra trzy złote i miała dwadzieścia cztery strony ilustracji Strumiłły czy Wilkonia. I ludzie je kupowali.

_._

...co z autorami? Spotykał się pan z nimi czy dostawał pan tylko teksty?
Nie, nie spotykałem się, dzięki Bogu! [...] to jest zupełnie inna wyobraźnia: słowo a obraz
A w wypadku książek dla dzieci?
Dostawałem tekst. Ilustracja była moja interpretacją, autorzy nie protestowali.

_._

Przychodziłem i mówiłem, że mam tekst i muszę zrobić do niego ilustracje. Na przykład Baśń o królu Dardanelu dla Naszej Księgarni. Ale to w sumie bardziej skomplikowane. Ja najpierw wszystko widziałem w głowie, te ilustracje, a dopiero później pisałem. Od początku wiedziałem, do czego zmierzam.

Józef Wilkoń

Pomyślałem: "Porysuje się trochę i dostanie parę groszy". Ale to była pułapka. Początkowo wydawało mi się, że zarobię i wrócę do malarstwa. Guzik prawda! Gdy się wchodzi do świata ilustracji, gdy poznaje się skalę trudności i wyzwania, to okazuje się, że nie jest to takie proste. Robi się pierwszą książkę, dostrzega błędy, chce się zrobić następną, lepszą. No i to jest właśnie ta pułapka. Całe moje życie to książka za książką.

_._

Myślę, że dzieci nie lubią, gdy dorośli udają, że mają sposoby, jak się z nimi porozumieć. Dzieci wolą rozmawiać z dorosłymi zwyczajnie, po dorosłemu. Więc wszelkiego rodzaju upraszczanie czy zmiękczanie jest tandetą, papką, infantylizmem. Wielokrotnie pytano mnie: jak pan może używać tak ciemnych kolorów w ilustracjach dla dzieci? A ja odpowiadałem, że dziecko lubi się bać, że potrzebuje ciemności, aby widzieć dobrodziejstwo światła.

_._

Nikt nie mówił nam, jak trzeba pracować. To artysta wiedział co ma robić [...] żyliśmy w poczuciu swobody. Mieliśmy wrażenie, że kształtujemy gusta czytelników, że kreujemy ich wrażliwość na piękno. Żyliśmy w takim przekonaniu dopóki, dopóty nie upadł komunizm i na polskim rynku nie zaczęły ukazywać się trzecio-, a nawet czwartorzędowe wydawnictwa z Zachodu. To szło jak woda, gdyż robiono na tym pieniądze. Wówczas doznaliśmy poczucia klęski. Co się stało z naszą edukacją? Myśmy myśleli, że wychowaliśmy ludzi, a tu nagle okazało się, że ludzie potrzebują tych form disnejopodobnych, tandetnych i słodkich. Polski rynek pławił się w tym, nie było żadnego kontrataku. Dopiero od paru lat, za sprawą młodych i ambitnych wydawnictw, na ogół zresztą prowadzonych przez dziewczyny, ukazały się pozycje będące odtrutką na tę tandetę. Można więc mówić o powrocie dobrej książki.

Brawo, dziewczyny! ;)
A tutaj można poczytać trochę o autorze - twórcy tej książki.

Jak ktoś mógł na to pozwolić!
Z twórcami polskiej szkoły grafiki
rozmawia Janusz Górski.
projekt graficzny Janusz Górski
wyd. czysty warsztat 2011
oprawa miękka

Zabawy z tatą

2011-12-03T00:27:00.004+01:00

Literatura "tatowa" jakoś bardzo obrodziła latoś.
Czterolatka bawi.

- Chodźcie , pobawimy się! - powiedział tata pewnego wieczora. kiedy mama była na swoim kursie. [...]
Nie wiedzieliśmy co powiedzieć. Oczywiście, że lubiliśmy się bawić. Ale nigdy wcześniej nie bawiliśmy się z tatą. [...]
- Pobawimy się w chowanie klucza. Wiecie na czym polega ta zabawa?
Oczywiście, że wiedzieliśmy, ale pokręciliśmy przecząco głowami, bo tata uwielbiał wyjaśniać różne rzeczy.

Kupiłam jako ''must" w ferworze targowym, ale znając treść może bym się zastanowiła bardziej. Chyba. Szczerze mówiąc bez fajerwerków (z mojej strony).

Ulf Stark jak zwykle fajnie napisał, Mati Lepp fajnie zilustrował, krzywe zwierciadło na rodziców, jak zawsze, (tym razem znów tata), nie tak głębokie jak Mama Indianka czy poprzedni tytuł Jak tata..., bardziej rozrywkowe. Nie mniej też wiele mówiące o pewnych aspektach rodzicielstwa.

Tata Ulfa jest inny niż jego fiński kolega Paweł Różyczko (typowe, fińskie nazwisko :D). Tamten płynie porwany rwącym nurtem zabaw swoich dzieci, ten próbuje zabawę dzieciom zorganizować i wytłumaczyć. Co się nawet udaje, bo dzieci są pobłażliwe i wyrozumiałe, choć nieco zaskoczone sytuacją. Na szczęście na dzieci zawsze można liczyć, w tym wypadku na małego Ulfa.

Spojler? Tata wpada na pomysł pobawienia się z synami, co wprawia ich w lekkie osłupienie. Bawią się w zimno-ciepło ukrywając klucz, tata niezwykle angażuje się w zabawę, w końcu Ulf ''chowa" klucz w muszli klozetowej...........

Jak tata się z nami bawił

Ulf Stark

ilustrował Mati Lepp

wyd. Zakamarki 2011

oprawa twarda

tekst = obrazki

Jabłonka

2011-12-02T23:12:00.002+01:00

Niby to książka dla młodszych. Właściwie pewnie nawet chyba 2+. Kupiłam ją kiedyś-kiedyś z ociąganiem, jak już teoretycznie Stasiek był za duży, ulegając magii Niesamowitej Okazji oraz urokowi wyklejki i ilustracji. Jabłonkę Eli, Catariny Kruusval. "Małej serii" o Eli nigdy nie mieliśmy, jakoś nie odczuwając potrzeby. Nawet się wtedy zdziwiłam, że Ela może być "taka duża". No i kupiłam myśląc nawet, że pooglądam i pewnie wydam dalej znajomym dziewczynom. A tu nie. Jabłonka została z nami. Nie jest jakąś najbardziej ukochaną książką Staśka, ale jednak wciąż i wciąż się pojawia (tzw. lektura śniadaniowa... wiem, wiem, nie czyta się przy jedzeniu, nie powinno się tego uczyć dzieci... cóż, nie bądźmy hipokrytami, już dawno uznałam, że są większe grzechy...). Ostatnio chyba wczoraj.

Więc coś w tej historii jest. Na pewno COŚ jest w ilustracjach autorki.

Opowieść jest o Eli i Olku i o tym, że lubią się bawić w ogrodzie Eli, zwłaszcza na wielkiej jabłoni rosnącej po środku. Ilustracje i tekst świetnie pokazują zmiany, jakie drzewo (świat) przechodzi przez wszystkie pory roku. Ale pewnej zimy wiatr łamie jabłonkę i powstaje pustka... Dzieci tęsknią za swoim drzewem, mama Eli nawet wiesza jej zdjęcie w przedpokoju (to mój ulubiony fragment - kwintesencja potrzeby robienia zdjęć!). W końcu postanawiają kupić wiosną nowe drzewko. Tak naprawdę w niczym nie przypomina starego drzewa, ale jednak jego sadzenie i obserwacja daje dzieciom radość, a jesienią pojawia się nawet pierwsze jabłko... Czyli bardzo prosto o przemijaniu, o cyklu życia i pór roku.

No, niby nic, a jednak COŚ, że Czterolatek rozmiłowany w McQueenach wciąż do niej wraca.

Jabłonka Eli

tekst i ilustracje Catarina Kruusval

wyd. Zakamarki 2009

twarda oprawa

obrazki = tekst

Pilot i ja

2011-11-27T11:51:00.001+01:00

Kupiłam, żeby zapewnić synom znajomość rodzimej literatury dla dzieci. Ja chyba jestem z nią na bakier, bo to kolejna polska pozycja, której nie pamiętam ze swojego dzieciństwa. Tzn, pamiętam jak przez mgłę. W każdym razie, dla chłopca lubiącego rysować i samoloty, i przygody jest fajne. Wydawnictwo Literatura jest pod tym względem miłe, bo takie właśnie utwory wydaje w przyjemnej dość dla oka i poręcznej formie.

Tu ilustracje całkiem przyjemne, mocno kolorowe, choć trochę za bardzo w jakby dziecięcej stylistyce... Zwłaszcza postacie. Ale tam, gdzie ich nie ma albo są malutkie to ogląda się fajnie. To oczywiście moje obiekcje, Staśkowi chyba odpowiadają, skoro pokazują mniej więcej to, co mówi tekst.

Książka nie należy do tych naj i ukochanych, ale jednak jest co jakiś czas wyciągana z półki, tak jak wczoraj wieczorem do poczytania na dobranoc.

Pilot i ja

Adam Bahdaj

ilustrowała

Marianna Jagoda-Mioduszewska

wyd. Literatura 2010

oprawa twarda

tekst = obrazki

Niedziela w muzeum

2011-11-21T00:45:00.004+01:00

Pod takim hasłem wiele lat temu odbywały się świetne imprezy (tak je zapamiętałam) dla dzieci w toruńskim ratuszu. Hasło to na stałe weszło do naszego rodzinnego słownika i określa rodzinne zrywy kulturalne polegające na udaniu się do dowolnego muzeum, na dowolną wystawę i - właściwie - w dowolnym (oprócz poniedziałków oczywiście) dniu tygodnia. Tak, jak dziś, choć dziś akurat niedziela.

Wdrapaliśmy się na Wawel, żeby obejrzeć wystawę pokonkursową ilustracji dla dzieci Legendy Wawelskie.

Była to pierwsza wystawa, z której Stasiek wyszedł zgrzany i zdyszany. Trochę bałam się pytać, czy widział w ogóle jakieś obrazki na ścianach ;) Wszystko za sprawą rewelacyjnej aranżacji. Trzy sale (podział tematyczny na legendy: o smoku, o Stańczyku, o głowie wawelskiej i o alchemicznej komnacie) wyłożone mięciutkimi, kolorowymi wykładzinami (Brat - dziecko-chowane-na-gołej-podłodze - z miejsca zaczął się do nich czule przytulać! :D). Do tego w ramach wyposażenia pt. "koniecznie dotykać" dwa pluszowe trony z powyłamywanymi nogami, poduchy układające się w obraz oraz - hit dnia! - SMOK. Wielki pluszowy smok-puzzel, smok rozpęknięty lub smok złożony, którego można dowolnie kształtować wedle gustu i pomysłu, ewentualnie także wg wzoru. Plus pełnowymiarowa owca na dokładkę.

Nieliczni (?) zwiedzający, więc miejsca pod dostatkiem plus kilkoro dzieciaków i zabawa na całego!
Starszy biegał, walczył i układał oraz rozkładał smoka, a za to Brat tymczasem (poza naśladowaniem powyższych czynności oczywiście i przytulaniem się do wykładzin) chodził ze skrupulatnie wyciągniętym palcem i pokazywał nam wiszące obrazki. Bo w dodatku wszystkie ilustracje zostały powieszone nieco niżej niż "normalnie", wręcz tak, że te najniżej wiszące nawet Brat mógł oglądać bez problemu.
Dla mniej zorientowanych lub ku pamięci były także plansze z opisanymi legendami, które zostały zilustrowane.
Naprawde wielkie brawa dla organizatorów, kuratorów i plastyka! (Projekt plastyczny i nadzór autorski - Rafał Bartkowicz).
Jedynym minusem takiej fajnej wystawy jest tysiąc gniazdek umieszczonych 30 cm nad ziemią, z których żadne nie było zabezpieczone... w sam raz na wysokości wzroku i dotyku młodszej części publiczności. A Brat nie był najmłodszym zwiedzającym, jakiego tam spotkaliśmy, niektórzy zwiedzający nie opanowali jeszcze trudnej sztuki chodzenia na dwóch nogach.

Dobrze, opisałam szczegółowo tę część wystawy, która na pewno "Stasiek poleca", teraz powód tego całego szaleństwa - ilustracje do legend wawelskich.
Partnerem wystawy jest portal Polska Ilustracja dla Dzieci i tam więcej o samej organizacji, konkursie i zwycięzcach. Dla mnie była to przede wszystkim okazja do zobaczenia wielu świetnych ilustracji w jednym miejscu (ile książek musiałabym kupić, żeby tyle zobaczyć! ;)). Fajnie było z daleka poznać charakterystyczną "kreskę" wielu ulubionych ilustratorów ("kreskę" umowną oczywiście, bo mnogość technik też była niezwykła) - Butenki, Stannego, Pękalskiego, Płocińskiej, Pawlaka, Ekier, de Latoura, Boguckiej... A chyba jeszcze ciekawsze było zobaczenie całego mnóstwa naprawdę świetnych ilustracji (dla mnie Nowych) artystów, którzy mam nadzieję zaczną się pojawiać w książkach dla dzieci.
Póki co Zamek Królewski na Wawelu planuje w przyszłym roku publikację serii Legendy wawelskie, zaprojektowanej przez laureatów konkursu i wybranych artystów. Trzymam kciuki, bo swoją droga trudno znaleźć jakieś ciekawie ilustrowane legendy do nabycia.

Być może nie powinnam dyskutować z decyzją jury, bo o gustach... itd., ale trudno mi się oprzeć... Wydaje mi się, że nagrody przyznano trochę... zachowawczo? Bezpiecznie? Za całokształt twórczości? W zgodzie z panującą modą/popularnością na niektórych artystów? Niczego nagrodzonym nie ujmując oczywiście i gratulując. Moim zdaniem dużo odważniejsze i ciekawsze są wyróżnienia. Ale za mało ich :D Choć z drugiej strony rozumiem, że jury miało bardzo trudne zadanie, bo poziom prezentowanych prac jest naprawdę bardzo wysoki i wyrównany.
A wystawa jest naprawdę ze wszech miar warta obejrzenia.

TU więcej ilustracji.

Skorzystam jeszcze z okazji, dam upust prywacie i radośnie pomacham do Dawno Niewidzianej Pani Kurator! :D Pozdrawiamy i dziękujemy za niezapomniane wrażenia i świetną wystawę ;)

Wszystkim, którzy mają możliwość gorąco polecamy. My (ja?) pewnie jeszcze tam wrócimy. Wystawa czynna do końca roku. Wstęp wolny. Szatnia na górze ;)

Książka na podróż

2011-11-19T00:45:00.009+01:00

Zanim doczekam się Herve Tulleta po polsku (już, już!) zakupiłam z myślą o czekającej nas podróży na drugi koniec Polski The Game of Mix and Match. No i sprawdziło się, Staśkowi zajęło dłuższą chwilę skompletowanie obrazków (wcale nie takie proste, też próbowałam), potem kolejną jak tworzył różne fantastyczne miksy właśnie. Brat też z radością przechwycił i przekładał sobie, choć on oczywiście jeszcze bez ładu i składu, ale bardzo mu się pdobało, że książka w środku taka poszadkowana. Myślę, że jednak to on będzie głównym jej odbiorcą za czas jakiś, a chowana i wyciągana właśnie na czasy podróżne może być naprawdę fajną zabawką i czasoumilaczem.

Z różnych "Tulletów", które mogłam obejrzeć na Targach ta jakoś najbardziej przypadła mi do gustu, ale jest ich naprawdę sporo i przeróżnych. Cała seria wydawnictwa Phaidon "Let's play games" przeznaczona dla kilkulatków o ciekawskich paluchach i nieskończonej wyobraźni. Wydawnictwo fajnie napisało - książki do zajmowania młodych umysłów i paluszków :D

The Game of Mix and Match

Herve Tullet

wyd. Phaidon Press Limited 2011

książka kartonowa

Książka dla Brata

2011-11-18T13:12:00.006+01:00

Gdzieś mignął mi tytuł i nie mógł pozostać niezauważony :D Okazało się, że książkę tę stworzył znany nam już czeski duet (czechosłowacki?) Milena Lukešová i Jan Kudláček. Ponieważ mam do nich duży sentyment, książkę niezwłocznie zakupiłam, zwłaszcza, że okazja była prezentowa.

Historyjka zdecydowanie bardziej o rybach niż o Józiu, trochę o porach roku POD wodą, trochę o różnych rybach, na końcu z ekologicznym przesłaniem. Najważniejsze jak zwykle pozostają ilustracje Jana Kudláčka, zresztą tekst jest tak umieszczony na stronach, żeby nie przeszkadzał zanadto w oglądaniu.

Czytelników o słabszych nerwach może porazić taki fragment:

[Józio - chory - nie może iść nad staw] Bo w jego pokoiku wisiał na klamce pasek ojca, a to oznaczało, że jeżeli Józio jeszcze raz ucieknie nad rzekę w taką niepogodę to zobaczy.

Zdradzę Wam jednak, że jak Józio wyzdrowiał, przewiązał tym samym paskiem narzędzia i poszedł wycinać w lodzie przerębel, żeby ryby miały czym oddychać.

Mam nadzieję, że zostanie, jako pamiątka.

Józio i ryby

Milena Lukešová

ilustrował Jan Kudláček

wyd. Albatros Praga 1988

oprawa twarda

obrazki > tekst

Ślad

2011-11-15T20:33:00.003+01:00

My robimy prezenty - nam robią prezenty... Tym razem będę się chwaliła. Bo tym razem ja dostałam prezent. Miło mi było (i jest) bardzo. I polecam wszystkim - oto efekty zarażania zachwytami nad popupami ;)
Jeśli komuś zależy, to "fabułę" streszcza zdanie "Ślimak idzie." Jednak książka ma podtytuł Papper Poetry, więc chyba nie do końca o to chodzi. W każdym razie nie tylko.
Do kontemplacji, czytania, podziwiania, szukania, śledzenia...

Trail. Paper Poetry
David Pelham
wyd. Little Simon 2007
pop-up book

Dzień (dla) Babci 2 - Aoki

2011-11-15T13:44:00.006+01:00

Byliśmy u Babci i podarowaliśmy jej prezent z naszego przy-Targi-anego stosu :D Właściwie to prezent dla babci i dla Staśka i ich wspólnego oglądania porannego, bo do kompletu Yumi - koleżanka Aoki.

Właściwie komuś, kto zetknął się z Yumi i polubił, nie trzeba reklamować. Ta sama staranność wykonania, te same świetne ilustracje pełne niespodziankowych okienek, rozkładanek, zakładek.Tak jak i poprzednio, można pouczyć się japońskiego, pobawić w zaglądanie pod okienka (duże, małe i najmniejsze, często jedne pod drugimi), poćwiczyć bystrość oka.
No, jak się ma - i lubi - Yumi, to trzeba też mieć Aoki!

Zanim wyjechała od nas, zrobiłam kilka zdjęć.

Aoki

Annelore Parot

wyd. Format, 2011

oprawa twarda (z tkaniną i lakierowaniem)

Mój paw

2011-11-09T12:57:00.003+01:00

Teraz moja książka, która była wysoko na liście MUST'ów i szczęśliwie została zakupiona na Targach.

Rzecz o tym, jak paw wpadł w staw. Moja, bo Stasiek obejrzał, posłuchał i powiedział, że nudna, mąż obejrzał, przeczytał i powiedział, że on nie lubi TAKICH ilustracji. Brat jeszcze nie dorósł, więc jedynie w nim nadzieja.

Ale nie narzekam i tak bym ją kupiła. I teraz mam, i SOBIE oglądam i zupełnie nie czuję żalu. Bo mistrza Wilkonia bardzo lubię, zwłaszcza tego niegdysiejszego, a te ilustracje mają już jakieś ... 50 lat? W dużym formacie wyglądają naprawdę cudnie.

Zupełnie na nowo napisany wiersz o pawiu Agnieszki Wolny-Hamkało też bardzo mi się podoba. Zgrabny, dowcipny i przede wszystkim nie namolnie rymowany - naprawdę przyjemy.

To teraz zapraszam na chwilę zachwytów nad pawiem (wszak tego oczekuje).

Rzecz o tym, jak paw wpadł w staw
ilustrował Józef Wilkoń
Agnieszka Wolny-Hamkało
wyd. Hokus Pokus 2011
oprawa twarda
obraz > tekst

Dziki alfabet

2011-11-08T12:43:00.002+01:00

Alfabetów takich czy innych mamy już kilka, więc nie szukam kolejnego.

Taaak, sama to napisałam. I w zasadzie to prawda - NIE SZUKAŁAM kolejnego alfabetu. Cóż z tego, skoro sam mnie znalazł. A oprzeć mu się było niezwykle trudno. Mnie się nie udało ;)

Jak na pop-upa książka ma bardzo przyjazny format, w sam raz dla niewielkich rączek. Nie jest to też jakaś wybujała i delikatna inżynieria papierowa, więc oswojony z tematem czterolatek ogląda sam. Większość zabawy przy poszczególnych literach polega na ruchu towarzyszącym przewracaniu stron - wysuwają się trąby, ogony, głowy, całe zwierzaki...

Alfabet jest oczywiście angielski, co Staśkowi nie przeszkadza i bynajmniej nie dziwi, sam nam tłumaczył: "S jak wąż, bo po angielsku wąż to snake". Chociaż nie ze wszystkim jest tak łatwo, bo usłyszałam również (bez cienia zdziwienia w głosie, normalna normalka): "O jak mysz" ... na obrazku jest biegająca w kołowrotku szynszyla, a ruszające elementy zasłaniając część koła tworzą literę C (Chinchilla) :D

Dodatkowym plusem nie do przecenienia jest to, że pod literą U ukrywa się Utahraptor, czyli najprawdziwszy dinozaur!

Wild Alphabet
An A to Zoo Pop-Up Book
pomysł i projekt Mike Haines
Inżynieria papierowa Julia Frólich
wyd. Kingfisher 2010
oprawa twarda
pop-up book

Operacja Alfabet

2011-11-07T22:51:00.002+01:00

Stasiek wykazuje wciąż rosnące zainteresowanie literkami. Póki co najchętniej podpisuje rysunki. Jego zainteresowanie obudziło moje zainteresowanie książkami "z literkami". Alfabetów takich czy innych mamy już kilka, więc nie szukam kolejnego. Tym razem wyczytałam, że jest książka o przygodach alfabetu. Potem zobaczyłam i to ustawiło mnie na z góry przegranej pozycji (oczywiście, jeśli chodzi o opieraniu się kupowaniu nowych książek ;)).

Mamy od dwóch tygodni. Czytamy od dwóch tygodni. Prawie co dziennie. Nie pamiętam, co ostatnio miało takie dobre wyniki. Sam Stasiek też czasem przegląda. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że aż tak chwyci tak od razu.

Forma ładna, więc czytuję z dużą przyjemnością. Niebywale smakowite, saskopodobne* ilustracje Luciano Lazano (Dowódca Rysunków), przyjemnie przygaszone kolory, przyjemnie kremowy papier... Wygląda na reprint, naprawdę (Jim Bletsas - Dowódca Oprawy Graficznej), a rzecz jest niebywale świeża, gorąca wręcz, bo światowa, angielska premiera miała miejsce we wrześniu, u nas już w październiku! (niebywałe!)

Treść (Al MacCuish - Dowódca Słów ;))... chyba się już przyzwyczaiłam, że czterolatek co innego obdarzy etykietą "porywająca historia" niż ja... Ale ok. Historia "szpiegowska" o tajnym Ministerstwie Literek mieszczącym się w jednej z londyńskich skrzynek na listy, z którego wyrusza Centralna Brygada Alfabetu na pomoc chłopcu uczącemu się abecadła. Jest Wyprawa, Zagrożenie, Szalona Ucieczka po dachu pociągu, a w końcu szczęśliwe zakończenie. Staśkowi bardzo się podoba.

Trochę dziwnie dla mnie, że momentami się rymuje. A momentami nie.

No jest jeszcze "kultowa" literkowa piosenka :D Uwaga! Strasznie wchodzi do głowy, zwłaszcza partia litery D ;) Ale dzięki tej piosence ćwiczymy czasem głoski, bo Stasiek pyta "jak śpiewają" kolejne literki.

Ta książka przypomniała mi o jednej z moich ulubionych książek dzieciństwa - o Zaczarowanych Wyrazach Pierra Gamarry z ilustracjami Zbigniewa Rychlickiego. Chyba jeszcze mojej mamy. Na szczęście nie zaginęła (albo też raczej znów się odnalazła po latach) i już niedługo będziemy mogli się nią cieszyć. Ciekawa jestem bardzo, czy spodoba się Staśkowi.

Operacja Alfabet
Al MacCuish
ilustrował Luciano Lozano
opracował graficzne Jim Bletsas
wyd. G+J 2011
okładka miękka
tekst = obrazki

*Miroslav Sasek

ZAKUPY!!!

2011-11-04T23:26:00.001+01:00

Jeszcze do niedzieli Krakowskie Targi Książki

...i znów mruczę, jak smok na skarbach....

_______________________________________________________

Appendix niedzielny........
bo pisałam, że do niedzieli Targi...

...za to tym razem udało mi się nawet coś dla dorosłych kupić :D

Trzej zbójcy

2011-10-27T12:06:00.005+02:00

Pozostając w kręgu klasycznej już, europejskiej literarury dla dzieci, przy okazji bardzo sprawnie przerobionej na film, napiszę o jeszcze jednej takiej książce, którą czasem czytamy. Bardzo czasem, bo Staśka jakoś nie ujęła. Historia trochę straszna na początku, trochę przewrotna w środku i szczęśliwa na końcu. Trzej zbójcy, Tomiego Ungerera. Jedna z tych książek kupiona dla przyjemności oglądania (mojego początkowo...).

Być może przeżyje nową falę zainteresowania dzięki filmikowi, jaki znalazłam ostatnio w przepastościach internetu. I nim właściwie chciałam się podzielić.

Po dokładniejszym grzebaniu okazało się, że jak zwykle odkopałam świeżynkę z...1972 roku (ale to dlatego, że wydawane u nas nowości z reguły właśnie sięgają na półkę z - już - klasyką; wciąż mamy do nadrobienia jakieś 30 lat światowej literatury dla dzieci).

Świetnie animowane ilustracje Ungerera łącza się z rewelacyjną ścieżką dźwiękową, w całości wykonywaną ...paszczą. Rewelacja. Mój ulubiony to dźwięk przesypujących się monet...

Reżyserem zrealizowanego w ówczesnej Czechosłowacji filmu jest Gene Deitch. Mnie to nazwisko nic nie mówiło. Ale przygody Toma i Jerrego i Popeya znam. Jakież to różne...

The Three Robbers (1972)
reżyseria Gene Deitch
Weston Woods Studios
głos Gene Deitch

Trzej zbójcy

Tomi Ungerer

wyd. Format 2009

oprawa twarda

obrazki > tekst

O krecie (niby...)

2011-10-27T11:24:00.002+02:00

Burza na temat TEGO RODZAJU książek dla dzieci, ich sensu, zasadności, poprawności, tego czy mają drugie dno i czego, jeśli w ogóle, uczą dzieci (i po co) przetoczyła się już dawno. I chyba już nikogo nie dziwią TAKIE książki dla dzieci. Że są i że dzieci je lubią. Albo nie, zresztą, znam i takie przypadki (i to - naprawdę - dzieci nie lubią, a nie rodzice).

W każdym razie my tą lubimy. Nie powiem, że pasjami, ale jednak. I ładna jest.

I świetny filmik. I jakoś zupełnie nam nie przeszkadza, że po niemiecku jest. Powiem, że wręcz dodaje mu to uroku...

O małym krecie, który chciał wiedzieć, kto mu narobił na głowę

W. Holzwarth

ilustrował Wolf Erlbruch

wyd. Hokus Pokus 2008

oprawa twarda

obrazki > tekst

Pociąg towarowy

2011-10-21T10:47:00.007+02:00

Brat odziedziczył bibliotekę początkową po Staśku i właściwie wiele mu do szczęścia nie trzeba, zwłaszcza, że ma również "wolny dostęp" do aktualnego księgozbioru. Z którego skwapliwie korzysta. No, a jego czytelnictwo póki co nie wychodzi poza szybkie otwieranie i zamykanie okładek oraz kartkowanie lub przekładanie stron. Choć trzeba mu przyznać, że "czyta" dużo, a "lektury" dobiera sobie sam i niechętnie daje coś sobie wcisnąć. I tak ulubioną pozostaje studiowanie rodzinnych albumów.

Nie mniej, choć książek ci u nas dostatek, wszelkie nowe chętnie przyjmujemy, oczywiście. A Brat stwarza nam wspaniałe alibi do posiadania nowych książek kartonowych, które z zupełnie dla mnie niezrozumiałych przyczyn bardzo polubiłam. Ta ich sztywność, kartonowość, zaokrąglone narożniki.... No, lubię. Zwłaszcza, odkąd odkryłam, że świat kartonowych książek dla dzieci nie kończy się na koszmarkach opracowanych komputerowo, dostępnych w każdym kiosku... Co więcej, zdarza mi się, mając do wyboru wersję kartonową i papierową, wybrać tą pierwszą (no, ale to dotyczy niestety tylko książek-nie-stąd, bo tylko nie-tu wydawcy pozwalają czytelnikom mieć fanaberie i wybór oraz - być może - uważają, że skarby literatury dziecięcej należą się także najmłodszym) .

I Brat dostał taką ostatnio. Znaczy kartonową, ładną i nie-stąd. Freight Train, Donalda Crewsa. Czyli pociąg towarowy. Autor za tę książkę został uhonorowany wyróżnieniem Medalu Caldecott'a - jednej z najważniejszych amerykańskich nagród dla twórców książki obrazkowej w ...1979 roku. Nie ma to jak nowości...

Historia jest prosta: oto pociąg towarowy, rusza, jedzie, jedzie, jedzie, pojechał, koniec. Coś jak streszczenie Lokomotywy... I w tej prostocie siła. I w ilustracjach jakoś tak dziwnie nowoczesno-staroświeckich jak dla mnie.

Freight Train

Donald Crews

wyd. Harper Festival

książka kartonowa

obraz > tekst

Nowe pojazdy

2011-10-20T17:50:00.002+02:00

Tym razem całkiem nowa nowość i książka zakupiona dla Brata specjalnie. Choć i Stasiek rzucił na nią łaskawym okiem. Właściwie wszyscy z chęcią rzucają na nią okiem, bo ładna i przytulna, a tu jesień za oknem coraz chłodniejsza. Książkę, którą kupowałam właściwie w ciemno, jako rekomendację traktując Mój pierwszy alfabet stojący u nas na półce.

Tak, mamy już Moją pierwszą księgę pojazdów. Równie ładna i ciepła, polarkowa jak Alfabet. Czyli wyszywanki-ocieplanki Elżbiety Wasiuczyńskiej. Duże, kolorowe, kartonowe, zabawne. Dla miłośników motoryzacji i zwierzaków.

I jeszcze są teksty, takie angażujące. Dziecko do różnych aktywności. I rodzica (czytającego) do wysłuchiwania i podziwiania ;) W sumie, na przykładzie tych tekstów można w zasadzie nauczyć się aktywnego "czytania" każdej innej książki obrazkowej (jakby ktoś potrzebował takiej nauki).

Moja pierwsza księga pojazdów
Elżbieta Wasiuczyńska
wyd. Egmont 2011
książka kartonowa
obrazki > tekst

O wygrywaniu

2011-10-19T13:17:00.003+02:00

Temat współzawodnictwa, wygrywania, a zwłaszcza przegrywania jest dla trzy- i czterolatka trudny. Jednocześnie temat wyścigów, zawodów i konkursów jest baardzo atrakcyjny. Na porządku dziennym są u nas okrzyki "Kto ma kapcie z McQueenem wygrywa!" (i ten ton triumfujący! ... zgadnijcie, czy ja albo Tato mamy kapcie z McQueenem...) Jak byliśmy na naszych wczasach wielorodzinnych takie ogłoszenia dobiegały nas niemal bez przerwy wykrzykiwane na trzy )(co najmniej) głosy...

No ale wiadomo, wygrywać zawsze nie sposób. Wtedy głęboki żal, smutek, rozpacz nawet.

Poszukując jak zwykle wspomożenia w literaturze zakupiłam Medal Pana Zająca Becky Bloom z ilustracjami Pawła Pawlaka.

Bohaterem opowieści jest zając pozer paradujący po lesie w stroju sportowca i z wózkiem medali i pucharów (z pchlego targu). Wiadomo przecież, że jest najszybszym zwierzęciem w lesie. Nikt tego nie kwestionuje, bo przecie wszyscy to wiedzą. Żyje sobie otoczony powszechnym szacunkiem i może być ponad wszelkimi lokalnymi niesnaskami. A tych w lesie niemało. Kłócą się wszyscy ze wszystkimi. Oprócz zająca. On jest najszybszym zwierzęciem w lesie.
A potem w lesie pojawia się panna żółw. Jest miła i spokojna i jakoś tak umie się zachować, że nikt się z nią nie kłóci, ba, nawet przestają się kłócić sami ze sobą. A zając nie zwraca na nią uwagi, bo jest najszybszym zwierzęciem w lesie. A ona żółwiem.
Ale pewnego dnia panna żółw zaczęła ...biegać. A razem z nią zaczęły biegać inne zwierzęta też. W końcu biegali już wszyscy.
Tego zając już nie mógł ignorować.
Dalej nie opowiem, powiem tylko, że nie jest to, mimo pozorów, bajka ezopowa :D

Fajna kolorowa książka, dobrze zilustrowana, dobrze "się oglądająca" w czasie czytania. Choć można w niej znaleźć nieco dydaktyzmu (ale wszak o to w tym wypadku chodziło!), nie jest on nachalny, mimo, że daje się streścić w kilku "nudnych" hasłach, takich jak: "sport łagodzi obyczaje" (choć moim zdaniem raczej panna żółw jest dowodem na to, że dobre wychowanie łagodzi obyczaje...), "nie zawsze/nie tylko zwycięzcą jest ten, kto wygrywa" czy też "ćwiczyć!, ćwiczyć!, ćwiczyć!" ;) (jak powiedział policjant, zapytany, jak się dostać do filharmonii...).
Nie wystarczy być zającem, żeby wygrać wyścig. Staśkiem niestety też nie.

Medal pana Zająca
Becky Bloom
ilustrował Paweł Pawlak
wyd. Muchomor 2004
oprawa twarda
tekst = obrazki

Bracia Nusi

2011-10-16T01:53:00.003+02:00

- Ziuuuu, nadlatuje Spiderman!

W oczekiwaniu na nową Nusię (tak! tak!) wygrzebałam z półki książkę niedawno zakupioną, ale już od dawna czytywaną przy różnych okazjach w tzw. "dobrych księgarniach" (dobrych = tych, w których można wygodnie usiąść i poczytać książki...) - Nusia i bracia łosie.

Oczywiście wilków naszych ulubionych nic nie przebije, ale i łosie przypadły nam bardzo do gustu.

Nusia nie ma młodszego rodzeństwa (małego i chudego, żeby zmieściło się w łóżeczku dla lalek). Nusia nie ma tez starszego brata. Ma porządek i ciszę. Ma na szczęście też Nilsa, z którym chciałaby pozjeżdżać na jabłuszku z górki. Ale trochę (jak to Nusię) przytłacza ją ilość dzieci, które wpadły na ten sam pomysł. Wraca więc do domu i spotyka trzy łosie, które mianuje starszymi braćmi i zabiera do domu.

Łosie nie potrafią bawić się klockami. Kredkami rysują tylko burze i noże. Sieją spustoszenie w ZOO. Piją wodę z sedesu. Budują szałas w szafie. Oglądają telewizje poza porami bajkowymi. Skaczą po kanapie...

Wszędzie jest napisane, że Nusia i bracia łosie są o relacjach pomiędzy rodzeństwem, o tym, jakie inne od wymarzonego jest życie z bratem lub siostrą. No, pewnie też. Rzeczywiście, odkąd Brat zaczął samodzielnie się poruszać oraz mieć również samodzielne zdanie na temat zabawy, słyszę coraz częściej ''Mamoooo! Zabierz go!''.

Ale dla mnie jest to w ogóle opowieść o oczekiwaniach i o tym, jak różnią się one od tego, co rzeczywiście otrzymujemy. Najlepsze jest to, że ja też odnajduję się trochę w Nusi. I nie chodzi o rodzeństwo (którego zresztą nie mam), ale o ...dzieci moje własne. Jakże bliskie mi są odczucia Nusi, gdy przepiękny, wspaniały, pomysłowy statek z lego, który budowaliśmy ze Staśkiem przez ostatnie pół godziny, w następnej sekundzie po zwodowaniu na podłogę ulega - z rozmysłem - straszliwej katastrofie na miarę Titanica... :D Nie mówiąc o tym, że notorycznie, do ustawianego starannie ZOO wpada złodziej goniony przez policję, rekin ucieka ze swojego basenu siejąc spustoszenie, a i dinozaury (w naszym ZOO na porządku dziennym są dinozaury, w Waszych nie?) wszczynają waśnie...

Miało być zupełnie inaczej. Prawda?

No dobrze, dałam upust refleksjom, ale tak naprawdę Nusia i bracia łosie to bardzo śmieszna książka, przy której świetnie się bawimy. Nieokrzesanie - ładnie nazywając - łosi budzi naszą niekłamaną radość. Lot pingwina - zachwyt. I jak zwykle ilustracje, które na równi z tekstem opowiadają historię.

Im bardziej poznaję przedszkolaki, im częściej uda mi się podejrzeć ich zabawy lub podsłuchać o czym gadają, tym bardziej lubię książki Piji Lindenbaum. Ma niesamowity zmysł obserwacji dzieciaków. Są to świetne scenki rodzajowe, bliskie prawdziwym przeżyciom prawdziwych przedszkolaków, a do tego w sposób nienachalny i mało dydaktyczny pokazujące i oswajające jakiś problem. No po prostu jak dla mnie ... samo życie ;) Dla Staśka chyba też, bo bardzo lubi jej książki.

W pokoju Nusi jest miło i spokojnie.
Nusia zbiera wszystkie łosie bobki i wysypuje za okno.

Nusia i bracia łosie
Pija Lindenbaum
wyd. Zakamarki 2007
oprawa twarda
obrazki = tekst

Pali Się!

2011-10-16T00:21:00.005+02:00

To będzie dziwny wpis, bo to książka bez książki. Czy raczej wiersz bez książki. To znaczy my jej nie mamy, fizycznie, tej książki z tym wierszem. Mamy tekst wydrukowany smętnie na kartce, mamy też wersję komputerową, pracujemy nad wersją własną ;) I mimo tych przeciwności jest to ostatnio hit, o który Stasiek często prosi, siedzi i słucha jak zaczarowany, czekając na swój ulubiony fragment (odczytywany z reguły trzy razy :D):

Tak pracowali dzielni strażacy,
Że ich zalewał pot podczas pracy;
Jeden z drabiny przy tym się zwalił,
Drugi czuprynę sobie osmalił,
Trzeci na dachu tkwiąc niewygodnie,
Zawisł na gwoździu i rozdarł spodnie,
A ci przy pompie w żałosnym stanie
Wzdychali: "Pomóż, święty Florianie!"

Chodzi oczywiście o Pali się! Jana Brzechwy.

Zupełnie nie wiem, jakim cudem nie pamiętam tego wiersza z dzieciństwa. Przypomniała nam go Ciocia Ania, a wujek Googiel odnalazł ;) Stasiek zakochał się od pierwszego czytania (z tej - wyświechtanej już - kartki).

Wiem, że było wydanie z ilustracjami Butenki (marzenie!), wiem, że było z ilustracjami Jerzego Flisaka (też jednego z moich ulubionych, pamiętanych z dzieciństwa ilustratorów). To ostatnie sobie oglądamy czasem, bo szczęśliwie można je znaleźć. Oczywiście głównym zmartwieniem Staśka było, czy zilustrowano odpowiedni fragment...

ilustracja ze strony dziecionline.pl

Jak widać, ilustrator umiał wyłuskać z tekstu to, co najważniejsze ;)

Byłam bardzo zawiedziona, że moich starych Stu Bajkach nie ma tego wiersza. A rzeczywiście jest to perełka! Dobrze, że dotarliśmy do niej chociaż w takiej skromnej formie. I żywimy wielką nadzieję, że na fali wznowień jakieś wydawnictwo (ukłony w stronę!) skusi się na taki - zapewne - bestseller.

Jan Brzechwa
Pali się!

Znów japoński film.

2011-10-15T23:09:00.001+02:00

Chociaż pierwszym filmem, na którym Stasiek był w kinie z tatą były - oczywiście - Auta2, w domu udaje nam się oglądać jednak inne filmy. A że czasem trzeba odświeżyć filmotekę i wprowadzić jakąś nowość - oto ona. Bardzo nam się udała, myślę. I konsekwentnie przyzwyczajamy Staśka do Studia Ghibili - czołówkę z radością już rozpoznaje :D "Mamo! To firma Totoro! " :D

Tym razem Ponyo, najnowszy/ostatni (2008) film Hayao Miyazakiego, mistrza.

Pokrótce - Mała syrenka i historia miłosna dla najmłodszych. Jednak jak to w Ghibili nie tak do końca. Pięcioletni chłopiec Sōsuke mieszka z mamą na wysokim klifie i ma tatę marynarza, z którym porozumiewa się alfabetem morse'a miganym reflektorem z balkonu :D Pewnego dnia znajduje rybkę uwięzioną w butelce, ratuje ją i daje na imię Ponyo, jednak wielkie fale - zupełnie nieprzypadkowo! - zabierają rybkę z powrotem do morza. Okazuje się, że Ponyo jest córką czarownika i morskiej bogini. Tak bardzo jednak Ponyo polubiła Sōsuke, że postanawia zmienić się w małą dziewczynkę i wbrew ojcu wrócić do chłopca. Niestety, ta magiczna transformacja narusza równowagę w przyrodzie. Ojciec-mag wysyła fale oceanu na poszukiwanie córki...

No dobrze, brzmi trochę groźnie, ale jakoś tak jest to wszystko pokazane, że Stasiek - który jak na czterolatka przystało - "boi się" różnych filmowych strachów, przyjął wszystko dość łagodnie. I ogląda z dużym zainteresowaniem, wytrwale, ma już swoje ulubione fragmenty. To naprawdę film dla małych dzieci, podobnie jak Totoro. I równie staranny, równie ładny, z dobrze dobraną i dobrą muzyką. Naprawdę miła, ładna i ciepła historia niezwykłej magicznej przyjaźni.

I przyjemna alternatywa, dla komputerowych produkcji Disney/Pixar (które tez lubimy, żeby nie było :D)

Ponyo (2008)
reż. Hayao Miyazaki
Ghibli Studio
czas 95 min.
wyd. Monolith

Od Astrid do Lindgren

2011-10-07T00:13:00.002+02:00

Dziś wyjątkowo o książce dla dorosłych. Ale pozwalam sobie, bo po pierwsze tu się o niej dowiedziałam (tak, tak, można czegoś się dowiedzieć na własnym blogu), a po drugie jest o Astrid Lindgren. Wypłynęła tutaj kiedyś w komentarzach przy Emilu - Od Astrid do Lindgren. Powieść biograficzna Vladimira Oravskiego, Kurta Petera Larsena oraz Autora anonimowego :D wydane przez moje ulubione Czarne (dodatkowa rekomendacja).

To naprawdę bardzo miła książka. Staroświecka jakaś taka opowieść, także przez czas jaki opisuje (lata 20. XX w. - dla mnie kwintesencja staroświeckości), ale też przez sposób w jaki została napisana. Nieco sentymentalnie, lekko, ciepło i z humorem, a wszystko o wcale nie łatwych wydarzeniach i wyborach życiowych. Trochę jak "w starym kinie".
Książka opisuje pierwsze lata dorosłości Astrid, przy czym nie jest to spokojne "wejście w dorosłość", a raczej skok na bardzo głęboką wodę. Astrid w ciąży wyjeżdża z rodzinnego Vimmerby do Sztokholmu na kurs dla sekretarek i do pracy, ale także do Kopenhagi urodzić - i zostawić w rodzinie zastępczej synka... Ale ponieważ książka napisana jest w konwencji książek samej pisarki - wszystko wiedzie do szczęśliwego zakończenia.
To zdecydowanie bardziej powieść niż biografia. Raczej zachęca do dalszego szukania informacji na temat życia pisarki niż wyczerpująco odpowiada na pytania. Na jesienny wieczór jak znalazł. Choć niestety raczej tylko na jeden (150 stron).

Kubutkowo, dziękuję!

Vladimir Oravsky, Kurt Peter Larsen, Autor anonimowy

Od Astrid do Lindgren. Powieść biograficzna

wyd. Czarne, Wołowiec 2009

oprawa miękka

O dinozaurach

2011-10-04T20:17:00.006+02:00

Czy to ja pisałam, że nie lubię dinozaurów i nie będę krzewić, karmić i hodować ich w domu moim?...

Och, ludzie piszą, co im ślina na klawiaturę przyniesie, a internet wszystko przyjmuje...

Co więcej, niedługo będę już swobodnie żonglować tymi bajeranckimi nazwami. Kupuję z lubością figurki. Ba, mam nawet swojego ulubieńca. To stegozaur. Chociaż ankylozaury też lubię. To te, które maja buławę na ogonie. Np. saichania, taka z kolcami. Stasiek najbardziej lubi tyranozaury i allozaury, bo zwykle maja otwarte paszcze z zębami...

No dobrze. Poziom mojej dinozaurzej edukacji wzrósł wraz zakupieniem pewnej ...książki. Księgę te wyszukał sam Stasiek, a sięgnął po nią zapewne z dwóch powodów: jest o dinozaurach i była największa w całej księgarni. Rozmiar rzeczywiście ma słuszny - 36 x 30 cm, 1,5 cm grubości. Wszystko o dinozaurach. Ku mojemu zdumieniu (po pierwszej reakcji pt. nie kupię takiej wielkiej i ciężkiej książki o dinozaurach, mamy daleko do domu i jedziemy tramwajem!) po pobieżnym przejrzeniu na miejscu, księgę zakupiliśmy. (Należy odnotować, że Stasiek dzielnie taszczył ją do i z tramwaju). W domu mój zachwyt nad książką - ku jeszcze większemu zdziwieniu - wzrastał, spodobała się ona także Tacie, który nawet nie zatroskał się że taki ciężar obciąży nadmiernie nasze wątłe stropy.

Wnętrze wygląda tak:

Żadnych ociekających krwią pysków, żadnych wnętrzności na wierzchu (a widziałam już kilka książek o dinozaurach...). Głównie podział systematyczny, krótki, zwięzły opis, do tego fajna, przejrzysta ilustracja, a obok zarys sylwetki gada zestawiony z sylwetką człowieka dla uzmysłowienia wielkości. Pomiędzy systematyką strony z opisami poszczególnych okresów i miejsc życia wielkich gadów, pracy paleontologów, jest też co nieco o początkach życia na ziemi.

Dodatkowe atuty książki wymieniane przez Staśka (oprócz tego oczywiście, że JEST O DINOZAURACH!) - zdjęcie wybuchów na słońcu, ilustracja przedstawiająca zderzenie planet, rysunek wybuchającego wulkanu i wielkie zdjęcie najprawdziwszej czachy.

Minus - zdecydowanie mała poręczność równa byciu mocno narażoną na urazy i wypadki (z rąk), aczkolwiek porządne wykonanie wróży nie najgorzej.

Nie wiem, jak książka wypada merytorycznie, nie jestem paleontologiem, ani nawet herpetologiem, ale na laiku robi wrażenie kompetentnej. Informacji nie za dużo, nie za mało, wydaje się, że niewiele gdybania np. na temat "towarzyskości" poszczególnych gatunków czy uczuć (widziałam już także kilka filmów). Przede wszystkim - fajne encyklopedyczne ilustracje bez zbędnej fabularyzacji (aczkolwiek zapewne z pewną dozą konfabulacji). Teraz Stasiek podziwia ilustracje (a my dokształcamy się, żeby odpowiadać na pytania), za chwilę pewnie większą uwagę zacznie przywiązywać do tekstu i informacji, o ile dinomania potrwa dłużej. Myślę, że książka "starczy" na długo. Szczerze polecamy (zwłaszcza, że można ją upolować w tanich księgarniach za połowę okładkowej ceny!).

Dinozaury i inne prehistoryczne gady.

Kompletny przewodnik

Chris McNab

wyd. Papilon 2006

oprawa twarda

Wirusy i bakcyle

2011-09-30T20:56:00.009+02:00

- Jesteśmy głodni! - powiedział Gronkowiec. - Mamy dosyć siedzenia na tym śmietniku. Może by tak mały napadzik?
Pałeczka przestała się opalać.
- Napadzik, mówisz? Czemu nie! Mnie też się tutaj nudzi.

Trafiłam ostatnio na świetne książki o wnętrzu ludzkim. Tym jak najbardziej wewnętrznym acz nie duchowym ;) Wydane już jakiś czas temu (więc być może wszyscy już o nich wiedzą, a tylko dla nas to odkrycie), w całości polskie - Anny Zgierun dwie historie z serii ''Drużyna majora Limfocyta" - Inwazja wirusów i Wielki napad. Z nowoczesnymi i dynamicznymi ilustracjami (i opracowaniem graficznym całości) Anny Niemierko (Kazio i Nocny Potwór).

Rozważam ostatnio zakup jakiejś monografii traktującej o ludzkim ciele, a te książki świetnie będą ją uzupełniały. No i jak znalazł na sezon jesiennych katarów i gryp.

Pierwsza jest o ataku wirusów - o tym jak dostają się do organizmu, przejmują kontrolę nad komórką i się reprodukują, żeby dokonać totalnej inwazji. W drugiej atakują bakterie przedzierając się przez wyrwę w skaleczonym kolanie i planują ... totalna inwazję? Oczywiście oba ataki zostają udaremnione przez dzielnych obrońców organizmu (nazwanego Planetą Antro) - w pierwszym przypadku przez emerytowanego limfocyta na spacerze.

Historie te są krótkie, opowiedziane w tonie sensacyjnej relacji z Akcji. Na marginesie mają komentarze, które wyjaśniają, co naprawdę dzieje się w organizmie w wypadku ataku wirusów i bakterii. Oraz - uwaga - miód na matczyne gderanie! - że mycie rąk niszczy całe wrogie tałatajstwo. (Nie jest to książka poprawna politycznie dla tych, którzy uważają, że szczepienia nie są konieczne, bo i o nich jest mowa jako zapobieganiu i "uczeniu" systemu odpornościowego).

Spodobały nam się te książki, naprawdę. I piszę nam, bo o ile ja zadowolona ze zdobyczy myślałam, że upchnę na półce na potem, bo to jeszcze ciut za wcześnie (na moje oko 5+, 6+?), o tyle Stasiek jak tylko zdybał natychmiast kazał sobie przeczytać. I nie raz. I zadawał pytania. I kazał sobie włączyć " Było sobie życie" (z którego, bądźmy szczerzy, jeszcze niewiele łapie, ale ma jakieś swoje ulubione odcinki). Myślę, że do jego wyobraźni trafia przekaz w formie inwazji czy napadu, obcych na naszych. Tropienia, śledzenia i oczywiście zwycięstwa dobrych. I choć pewnie całość przekazu jeszcze mu umyka (i nie bawią - jeszcze - niektóre sytuacje), książki budzą jego zainteresowanie. I o to chodzi.

Dodam jeszcze, że wydawnictwo Multico, które owe książeczki wydało, otrzymało za Inwazję wirusów w 2008 r. wyróżnienie Donga (polska sekcja IBBY) "za udane połączenie treści dydaktycznych z dynamiczną szatą graficzną".

Inwazja wirusów

Anna Zgierun

opracowała graficznie Anna Niemierko

wyd. Multico 2007

oprawa twarda

tekst = obrazki

Wielki napad

Anna Zgierun

opracowała graficznie Anna Niemierko

wyd. Multico 2008

oprawa twarda

tekst = obrazki

Mama Mu - nowe opowiadania

2011-09-26T12:20:00.003+02:00

Jeśli się skradamy, a trawa jest za niska, to wystaje nam pupa.

Jestem zdziwiona. No jak to? My miłośnicy Pana Wrony i Mamy Mu, tak cieszyliśy się, że będzie zbiór nowych opowiadań, a tu...

Książkę Mama Mu na rowerze i inne historie, w której jest 12 opowiadań o przygodach krowio-wroniego duetu mamy już od czerwca, a tymczasem nie jestem pewna, czy przeczytaliśmy wszystkie... Sama nie wiem, czemu właściwie. Czy przez natłok innych książek, dłuższe dni spędzane na rowerze i bieganiu, czy wakacyjne królowanie Julka i Julki, czy co?

A może trochę jednak przez formę - świetnie mieć tak dużo opowiadań na raz, ale siła "pojedynczych Mam Mu" tkwiła w ich obrazkowym wydaniu, w kolorowych ilustracjach Nordqvista świetnie zestawionych z dobrze dawkowanym tekstem. Tutaj mamy o połowę mniejszy format. Dużo tekstu i po jednej całostronicowej ilustracji do każdego opowiadania. Trochę mało, choć książka wydana jest bardzo ładnie. Miałam tez wrażenie, że niektóre z opowiadań są dłuższe, niż tamte pierwsze... ale może to właśnie przez brak obrazków? Troszeczkę też wydają mi się trudniejsze, niektóre też jakby mają więcej drugiego dna dla czytających dorosłych, co jest miłe i fajne, ale widziałam jak Staśkowi czasem trudno się skupić i ucieka mu wątek...

E, a może to taki czas po prostu był?

Przyszła jesień, czasu na czytanie robi się coraz więcej, na pewno wrócimy do przygód Mamy Mu i Pana Wrony. Bo są świetne. I pełne nowych pomysłów, bo teraz nie tylko Mama Mu coś chce robić (tańczyć, pływać, czytać czy jeździć na rowerze), ale także Pan Wrona rozwija swoje liczne talenty, zwłaszcza, że okazuje się, że jego mama była ...tygrysicą :D !

Zastanawiam się teraz, czy tak samo będzie ze zbiorczym wydaniem Janoscha, które zapowiedział Znak...

Mama Mu na rowerze i inne historie

Jujja Wieslander, Tomas Wieslander

ilustracje: Sven Nordqvist

wyd. Zakamarki 2011

oprawa twarda

tekst > obrazki

Panda

2011-09-24T21:03:00.005+02:00

Zauroczyła mnie panda w te wakacje.

Panda Jona J. Mutha ze Zdumiewających opowieści pandy (jak zgrabnie przetłumaczono angielski tytuł Zen Shorts ;)) Głównie dzięki przepięknym, wakacyjnym, lekkim, akwarelowym ilustracjom autora (który uczył się shodō (書道) - sztuki kaligrafii pędzlem w Japonii). Są naprawdę ładne, a dzięki dużemu formatowi książki naprawdę przyjemnie się je ogląda.

Panda ma na imię Tafla (Stillwater) i mieszka w sąsiedztwie. W sąsiedztwie trojga dzieci: Addy, Michaela i Karla, z którymi się zaprzyjaźnia. Towarzyszy im w zabawach i kłopotach, a dla każdego ma krótką opowieść, właściwie przypowieść. Klasyczną przypowieść zen.

Podział na fabułę i przypowieści podkreślają odmienne ilustracje. Cała książka to przepiękne barwne akwarele. Przypowieści są zilustrowane czarnym tuszem.

To książka dla dzieci. I książka dla dorosłych. Nie wiem, czy dla małych dzieci. Stasiek co prawda wysłuchał kilka razy, z zainteresowaniem dokładnie oglądał obrazki, ale zrozumienia przypowieści jakoś od niego jeszcze nie wymagam. Tak sobie letnio czytaliśmy dla przyjemności. I wprawy.

Jest też druga część przygód (jeśli można to tak nazwać?) Tafli i dzieci, Nowe przygody pandy (Zen Ties, hmmm). Tym razem do Tafli przyjeżdża bratanek, mała panda Koo. Koo jesr niezwykły, bo mówi tylko haiku

Przepiękny prezent
Przyniosłeś drogi wuju
Weź mą walizkę.

(Tafla wita bratanka słowami "Hej, Koo". Powiedzcie sobie to na głos. Z angielska :D)

Ta książka różni się nieco od poprzedniej, nie ma w niej już przypowieści, jest za to z pozoru prosta historia o oswajaniu nielubianej sąsiadki. Czyli o zrozumieniu, pomocy, tworzeniu wspólnoty i więzów.

Zgrzyt jest też, niestety, typowy babol wynikający z niedbalstwa wydawnictwa. Przy całym pięknie książki, strasznie wnerwia niedbałość językowa przez którą Addy przez kilka stron staje się chłopcem... Ale ćwiczmy zen, skupmy sie na pięknych ilustracjach, a nie na babolach :D

Zdumiewające opowieści pandy

Jon J. Muth,

wyd. Sonia Draga Katowice 2008

oprawa twarda

tekst = obrazki

Nowe przygody pandy

Jon J. Muth,

wyd. Sonia Draga Katowice 2009

oprawa twarda

tekst = obrazki

PS. Za Zdumiewające opowieści pandy (Zen Shorts) Jon Muth zostal w 2009 uhonorowany wyróżnieniem Medalu Caldecott'a - Caldecott Honor Book - nagrodą dla najlepszych amerykańskich książek obrazkowych roku.
Caldecott Medal Home Page

...

2011-09-23T00:44:00.000+02:00

Chciałam tylko napisać, że rok temu otworzyłam tego bloga "na świat".
Prawie 10000 wejść! Jacie!

Bardzo, bardzo dziękuję wszystkim, którym chce się czasem coś tu przeczytać, a jeszcze bardziej tym, którzy zostawiają za sobą ślady :D
Pozostaje mi tylko życzyć - Wam i sobie - dużo miejsca na półkach ;)

Dziękujemy
Marta, Stasiek i Brat

Pan Tygrys

2011-09-23T00:34:00.004+02:00

Kocham pana, Panie Tygrysie kupiłam na wakacje dla Staśka i babci na ich poranki czytelnicze (w zeszłym roku czytywali codziennie prawie Yumi, w tym roku też, ale przeplatali Tygrysem). No bo książka o Babci i o wnuczku - Adasiu. Babci superowej, bo potrafi rzucić cerowanie skarpet i wieszanie prania, żeby wyruszyć z Adasiem na polowanie. A jak Adaś chce mieć zwierzątko, to informuje, że właśnie wprowadził się do nich ...tygrys. I odtąd Adaś ma z kim się bawić i uprawiać cyrkowe akrobacje, aby móc wystąpić w wieczornym przedstawieniu cyrku "Animals" (obok szopów piorących rowerek, komarów i pancernika m.in.) ...ale gdzie się podziewa babcia? I dlaczego tygrysa bolą korzonki? :D

O recenzję zapytałam oboje zainteresowanych czytelników.

Stasiek kwituje standardowym - fajna, po czym (jak ma nastrój) przechodzi do pokazywania sztuk cyrkowych jakie Adaś z tygrysem robili :D

Babci podobają się ilustracje (Aleksandra Woldańska-Płocińska), choć może trochę zbyt ciemne. Mówi, że skupiała się głównie na odbiorze Staśka i ewidentnie dopiero po kilku czytaniach załapał o co chodzi (kto jest tygrysem, co jest "na prawdę"), potem przyjmował już dużo lepiej. Babcia twierdzi, że jednak chyba dla ciut starszych byłaby łatwiejsza w odbiorze. No i uważa, że Yumi nic nie przebije! :D (a Stasiek był rok młodszy!) Co ciekawe, tam ilustracje tez dosyć ciemne, ale przyswojone zostały natychmiast.

Narzekała też na jakieś niezręczności w tekście, które rażą podczas czytania na głos. Rzeczywiście też gdzieś miałam takie odczucie, ale to w ogóle mój problem z Wechterowiczem, którego lubię coraz bardziej, ale jakoś w każdej książce (którą mamy) jest coś, co zgrzyta. Tutaj trochę męcząca też wydaje mi się forma wiecznego dialogu, właściwie nie ma "treści", która by opisywała wydarzenia. Myślę, że to może utrudniać odbiór, a i trudne bywa dla czytającego (na głos).

Ale fajnie było poczytać/zobaczyć zajawkę naszego ulubionego BUM! BUM!! BUM!!! :D

Ja tam trochę tej babci adasiowej zazdroszczę i uczę się od niej. Chciałabym tak umieć oderwać się od "skarpet i prania" i tak całkiem zatopić się w zabawie ze Staśkiem. Ręka, nogą, brzuchem, ale przede wszystkim głową, która uparcie wraca do "skarpet i prania". Stać się tygrysem, dinozaurem, czy nawet Złomkiem ;) zależnie od potrzeby. Staram się. I próbuję. Trudne to.

A książka inna trochę niż inne. Warto się z nią spotkać.

Kocham Pana, Panie Tygrysie

Przemysław Wechterowicz

ilustrowała Aleksandra Woldańska-Płocińska

wyd. Ezop 2011

oprawa twarda

tekst = obrazki

1001 drobiazgów

2011-09-12T19:01:00.003+02:00

To nowa seria wydawnictwa Tatarak. Książki obrazkowe Alfonsa Mitgutscha, niemieckiego ilustratora, malarza i grafika, twórcy licznych tzw. Wimmelbuechern z obrazkami życia codziennego dla dzieci. Na razie ukazały się Na wsi i W mieście.

Choć byłam przed wakacjami przekonana, że z okazji wyjazdu na wieś Brat dostanie właśnie Na wsi, ostatecznie w księgarni zdecydowałam się na miasto jednak. W mieście wszystkie strony są ilustracjami, nazwijmy je - ciągłymi - tło i mnóstwo postaci i sytuacji. W książce o wsi, pomiędzy całostronicowymi historiami są też karty z białym tłem, na którym wymalowane i podpisane są poszczególne "elementy życia wiejskiego". Jakoś po Mamoko wolę ostatnio "zabudowę ciągłą" tego typu książek. Z informacji formalnych jeszcze - ten sam duży format, sztywne kartki kartonowe. Dla Brata więc jak znalazł.

Co można znaleźć W mieście? Lotnisko. ZOO. Centrum handlowe. Basen miejski. Jarmark. Jest także miasto nocą i po nagłym ataku zimy, która - ewidentnie - zaskoczyła drogowców. Wszystko pełne życia i zatłoczone. Nawet okładka - chyba parkowa?

Bardzo lubimy takie książki do oglądania. Choć kupiłam ją dla Brata, który wciąż ćwiczy z zapałem technikę przewracania stron, czasem widzę jak Stasiek z uwagą studiuje któryś obrazek. Czasem oglądamy razem, gadając o tym co widać i czego nie widać. Czyli książka na długie lata, myślę.

Fajne w tych książkach jest to, że wypełniają je ludziki. Ludzie. Mamoko oglądamy często i baaardzo lubimy wszystkie fantastyczne stwory i zwierzaki. Jednak są to zwierzaki. U Tonego Wolfa też miasta, wsie i lasy zaludniają zwierzęta grające role ludzi. Wiele jest takich książek obrazkowych, widziałam też gdzieś takie ze światem misiowym. Miłe i sympatyczne, oczywiście umowne, jednak brakowało mi ...ludzi. Tatarak i Ali Mitgutsch wypełnili tę lukę.

W mieście. 1001 drobiazgów.

il. Ali Mitgutsch,

wyd. Tatarak 2011

książka kartonowa

Nowy Elmer

2011-09-11T12:46:00.003+02:00

Nowy Elmer, czyli Elmer z wydawnictwa Papilon. Oczekiwaliśmy niecierpliwie (no... ja jak zwykle oczywiście) i zakupiony. Mamy Elmera-Elmera ;) Bo na załapanie się na tego z Dwóch Sióstr nie mieliśmy szans. Swoją drogą chętnie bym kiedyś porównała. Ciekawa jestem, czy w ogóle jest co porównywać, czy są takie same? Tłumacz jest inny niż w Elmerze i Wilburze (Dominika Dominów). No i mamy też Elmera i hipopotamy.

Mały spojler? ;) Elmer jest o tym, jak Elmer "przebrał się" za zwykłego szarego słonia, ale długo nie wytrzymał i zrobił wielkie BUUU! :D

Elmer i hipopotamy jest bardziej dydaktyczna (choć subtelnie) o postawieniu się w czyjejś (trudnej) sytuacji, pomocy innym, wspólnej pracy - hipopotamom wysycha rzeka i przychodzą do rzeki słoni, a potem wspólnie pracują nad tym, żeby hipopotamy mogły wrócić do siebie.

Szczerze mówiąc, mimo całej sympatii, jaką Stasiek darzy kolorowego słonia, książki trafiły w dziurę czasową. On jest już trochę za duży na takie proste - i krótkie - historyjki, no a Brat jeszcze za mały. Ale też się ucieszył i jednak od czasu do czasu podczytujemy (wtedy zwykle hurtem obie, albo i trzy).

Jednak myślę, że oboje (troje?) czerpiemy dużą przyjemność z oglądania ilustracji. Dla mnie są to jedne z fajniejszych i lepszych ilustracji dla dzieci, jakie można znaleźć w książkach. Duże. Wyraźne, Kolorowe. Radosne. Ładne.W dodatku świetnie oddające nastroje zwierzaków, pory dnia... Mam kilka swoich bardzo ulubionych ilustracji i naprawdę chętnie czasem je sobie oglądam.

Żałuje, że ze Staśkiem Elmer jakoś tak przeszedł nam trochę koło nosa, ale mam nadzieję że z czasem Brat zanurzy się w kolorową dżunglę :D

Podobne nieco w stylu, mniej nasycone kolorami, ale też "dżunglowe" są ilustracje Emmy Chihester-Clark w dwóch książkach o misiu Alusiu - tu opisywanym. To zdecydowanie dla mniejszych czytelników, więc od nich można zaczynać. Zwłaszcza, że atrakcyjności dodają tam ruchome elementy.

Elmer,

David McKee,

wyd. Papilon 2011

oprawa twarda

obrazki > tekst

Elmer i hipopotamy,

David McKee,

wyd. Papilon 2011

oprawa twarda

obrazki > tekst

Niezwykły ogród

2011-09-02T11:01:00.004+02:00

To jedna z tych (wielu...) książek, które kupuję sobie pod pretekstem "dla dzieci", czas napisać to głośno ;) Wcześniejsza, od opisywanej już, książka Petera Browna The Curious Graden. Spodobały mi się ilustracje, spodobał pomysł na fabułę. W szarym ponurym mieście, na nieużywanym torowisku linii kolejowej, chłopiec znajduje mizerne roślinki, które sobie tam - ledwo, ledwo - rosną. Postanawia się nimi zaopiekować, podlewa je, przycina, nawet im śpiewa. Po jakimś czasie roślinki zaczynają się czuć jak prawdziwy ogród, a w końcu także zaczynają się rozrastać, badając najbliższą i stopniowo coraz dalszą okolicę. Ogród zaczyna eksplorować :D

Angielskie słowo curious oznacza zarówno niezwykły jak i ciekawy/ciekawski. W tym wypadku oba znaczenia trafiają w sedno. Bo z jednej strony to rzeczywiście niezwykły ogród, powstały w samym środku szarego miasta, dzięki któremu mały chłopiec przeżywa fajną przygodę. Z drugiej strony ogród przedstawiony przez Petera Browna jest właśnie ciekawski, chce zobaczyć co jest dalej, rozrasta się, pochłania kolejne odcinki szarości, także ogród - dzięki chłopcu - przeżywa niezwykłą przygodę opanowując miasto.

Naprawdę miło się to czyta, jeszcze milej ogląda. W tej książce jest mnóstwo przestrzeni. Niektóre ilustracje są dwustronicowymi widokami z szeroką perspektywą. Niektóre strony są podzielone na kilka komiksowych niemal ujęć. Jakiś taki przyjemny dla oka mariaż szczegółów i pustki. Autor-ilustrator swobodnie szafuje wolną przestrzenią i w obrazie i obok niego, a jednocześnie ilustracje zapełnione są wieloma świetnymi szczegółami, które można oglądać i oglądać.

Tak więc o sile natury, radości płynącej z ogrodnictwa, chłopięcej przygodzie, a nawet o uleczaniu miasta i jego mieszkańców jest ta książka z pozytywnym przesłaniem :). Naprawdę serdecznie polecamy.

Z informacji dodatkowych: The illustrations for this book were done in acrylic and guache on board. The text was set in Mrs Eaves. Book design by Patti Ann Harris. Printed on recycled paper :-D

The Curious Garden
Peter Brown
wyd. Little Brown and Company, New York, Boston 2009
oprawa twarda
obrazki > tekst

Wakacje

2011-08-09T00:15:00.002+02:00

Wakacje. Wakacje trwają, ale jakoś tak już w nich okrzepliśmy, że udało mi się wreszcie usiąść przy klawiaturze. I napiszę o naszych wakacyjnych lekturach. Pudło na samochody (w domu) okazało się świetną podróżną biblioteką, doskonale chroniącą książki, ale też dzięki swoim wymiarom ograniczającą nieco (to dobrze!) i zmuszającą do wyborów. Przed każdym więc wyjazdem dokonywaliśmy selekcji i wybieraliśmy książki, ze względu na aspekt praktyczny - dużo opowiadań w jednym tomie - okolicznościowy, "nowościowy" oraz oczywiście bardzo ważny aspekt "ukochania".

Ewidentnie w tym roku prym wiodą Julki, czyli Julek i Julka Annie M.G. Schmidt. Pisałam już o nich poprzednio, jak zaczynaliśmy czytanie, teraz została nam połowa ostatniego tomu (akurat czwartego, bo piaty już za nami). Szkoda będzie jak skończymy, ale coś mi mówi, że zaczniemy wtedy od początku. Julki mają tę czarodziejską właściwość, że co któreś opowiadanie okazuje się "zupełnie prawdziwe" i aktualne niezwykle. Jak choćby to, w którym Julka żądli osa w kciuk, kilka dni po tym, jak Staśka osa ugryzła ...w kciuk! No zadziwiające.

Kolejnym hitem wakacyjnym jest Kto kogo zjada, bo oto okazało się, że Stasiek umie SAM tę książkę przeczytać! Zacina się już chyba tylko na chrząszczu grabarzu ;) "Czyta" więc po kolei wszystkim członkom rodziny, bardzo zadowolony. :D

I Gruffalo pojechał też. Jemu należy się osobny wpis, na pewno, ale wspominam, bo pojawił się w naszej skrzynce pocztowej pomiędzy jednym wyjazdem, a drugim i bardzo nam wszystkim przypadł do gustu. Nawet Bratu, bo z myślą o nim zamówiłam kartonową wersję. Tłumaczymy więc symultanicznie ;) (choć już mam też polską wersję tekstu! hura!), ale też czasem, dla świetnej melodii oryginału czytamy po angielsku. I oglądamy film. Ale o tym wszystkim jeszcze napiszę.

Pojechały też z nami księżniczki na każdy dzień tygodnia, oczywiście razem ze smokami. Książka o dinozaurach. Z oczywistości -książki o bohaterach filmu Auta (od niedawna także drugiej części), które nawet nieczytane, ale muszą być pod ręką na wszelki wypadek. Podobnie zresztą jak Nusia. Zapomnieliśmy o niej jadąc na nasze pierwsze wakacje, ale na szczęście Tato dojeżdżał do nas po tygodniu, dojechał więc razem z Nusią. Nie czytaliśmy jej potem wcale :D ale BYŁA. Tym razem jeszcze razem z Nusią zabrał się Igor. Elmer z Wilburem. I tato Różyczko razem z trójką swoich dzieci.

Oba Mamoka też z nami jeżdżą.

O Bracie nie zapomnieliśmy i choć lubi zaglądać do wszystkich książek na jakie natrafi, z myślą o nim zabraliśmy obowiązkową Lokomotywę, Jedzie pociąg muchomorowy, Gdzieżeś ty bywał, Czarny Baranie. Specjalnie na wakacje dostał też wielką (formatem) nowinkę tatarakową - 1001 drobiazgów - W mieście.

Ale wakacje to też czas nowości. I z tym pudłem na książki to jest tak, że o ile jak wyjeżdżamy na wakacje wszystkie książki się w nim mieszczą, to jak mamy wracać, to już jakoś nie bardzo. Bo nawet jeśli spędzamy wakacje 25 km od najbliższej księgarni (jak teraz), albo w ogóle nie wychylamy nosa poza wiejskie podwórko (jak poprzednio), to co kilka dni pojawia się nowa książka. Do tej pory starannie ukryta pomiędzy sztukami nieużywanej odzieży na dnie walizki, lub w podręcznej "torbie kaowca" pojawia się w deszczowy dzień, w czasie długiej podróży, albo pociesza po odjeździe taty, pomaga zwalczyć ból kciuka ugryzionego przez osę, czy po prostu jest kolejnym tomem Julków i musi sie pojawić, bo poprzedni właśnie się skończył. Nie mówiąc o wizytach - jednak - w przygodnie napotkanych księgarniach czy też prezentach. Nie wiem więc, czy zmieścimy się do pudła w drodze powrotnej, ale na pewno nie zabraknie nam lektur do czytania :D I do opisywania też.

O wilku mowa

2011-08-09T00:14:00.002+02:00

Stasiek ostatnio lubi drapieżniki. Głównie rysować, ale też okazało się, że te w bajkach też. Jednego dnia zażyczył sobie - wszystko o wilku!

Obowiązkowy wilk nr 1 w temacie - Czerwony Kapturek. Czytujemy od dawna, muchomorowego, napisanego na nowo przez Zofię Stanecką, zilustrowanego przez Bartka Drejewicza. Schemat zachowany, może z wyjątkiem ojca, który nie może do babci, bo jedzie na zjazd hodowców drobiu :D No i wilk niebywale elokwentny w tej wersji jest. Ale nie zostaje wegetarianinem, choć jego los nie jest jednoznaczny, bo Leśniczy

[...] w samą porę przybył do chatki Babci i uwolnił z wilczego brzucha obie uwięzione.

Czyli dosyć oględnie.

Zofia Stanecka

Czerwony Kapturek

ilustrował Bartek Drejewicz

wyd. Muchomor 2004

Na marginesie.

Zupełnie nie oględnie było za to w naklejkowej wersji bajki, ilustrowanej przez Stephena Cartwrighta, którą mieliśmy onegdaj. Zabawa dla miłośników naklejek i żółtej kaczuszki. Naklejek było chyba 50, do wklejania pomiędzy tekst i do uzupełnienia ilustracji. I bonusowa żółta kaczka cartwrightowa na każdej stronie do odnalezienia :D

Czerwony Kapturek. Klasyczne baśnie z naklejkami

ilustrował Stephen Cartwright

wyd. Book House 2008

Obowiązkowy wilk nr 2 to więcej wilków i dziewczynka, bo to Nusia i wilki, o której już było, ale wciąż jest jedną z ulubionych naszych książek. Jeździ z nami na wakacje i nawet jak przez dwa tygodnie nie jest czytana, to być musi.

Trzeci wilk był też z Muchomora wraz z dokupionymi wreszcie do kolekcji Trzema Świnkami. Jak cała ta seria baśni, ta też napisana przez Zofię Stanecką, tym razem w duecie z Elżbietą Wasiuczyńską. Dla mnie plusem jest to, że świnki jakoś mało "pankuleczkowe" są ;)

Zofia Stanecka

Trzy świnki

ilustrowała Elżbieta Wasiuczyńska

wyd. Muchomor 2004.

Czwartego wilka dokooptowaliśmy z wielkiej i ciężkiej księgi z wilkiem na okładce, czyli z nowych Braci Grimm, których udało mi się pozyskać drogą miłej wymiany :D Czytam ją teraz sobie, próbując zapamiętać, co bardziej krwawe tytuły (żeby je póki co omijać...), ale szczerze mówiąc, po różnych opisach i recenzjach spodziewałam się, że cały tom będzie niemal spływał krwią i okrucieństwem, a tu nic takiego!

No, są wprawdzie baśnie, w których pewną role odgrywają misy z poćwiartowanymi zwłokami, ale takich naprawdę jest niewiele. No chyba, że moja wrażliwość jakaś przytępiona. W każdym razie myślę, że jesienią zaczniemy testowanie na - wtedy już - Czterolatku.
Wracając do wilka, to przeczytaliśmy o siedmiu koziołkach, zwiedzionych i zjedzonych przez złego wilka i oczywiście wyratowanych mimo to z opresji przez dzielną kozią mamę dzięki najmniejszemu koziołkowi.

Baśnie braci Grimm,
tłumaczyła Eliza Pieciul-Karmińska,
ilustrował Adolf Born,
wyd. Media Rodzina 2009
oprawa twarda
tekst > obrazki

Wilkiem nr 5 mógłby być wilk Mizielińskich, ale on niestety zdechł, bo był bardzo stary :-)

Julki

2011-06-20T14:43:00.000+02:00

Nic oryginalnego nie napiszę. Powtórzę wszystkie obiegowe opinie i recenzje - seria o Julku i Julce jest świetna dla dzieci 3+, pewnie dla niektórych młodszych też już będzie fajna. A i przedszkolakom, które jeszcze nie znają też powinna się spodobać. Kupiony testowo tom pierwszy łyknęliśmy dość szybko i z zainteresowaniem, teraz kończymy piąty, wszystkie pomiędzy zamierzamy tak czy inaczej zdobyć :D No właśnie, bo nie trzeba czytać ich po kolei ani w obrębie tomu, ani serii. To wiele krótkich opowiadanek o przygodach dwójki dzieci. Przygody żadne tam specjalnie wydumane, ot zwykłe domowo-podwórkowe, bardzo trafiające w zainteresowania przedszkolaków. I chociaż pisane blisko 60 lat temu prawie wcale nie są przeterminowane. Krótkie, proste, zwykłe. Takie jak ilustracje Fiep Westendorp przywodzące na myśl konturowe wycinanki. Stasiek równie chętnie je ogląda, jak słucha opowiadań. Tak więc wreszcie poznaliśmy tę sympatyczna parę dzieciaków i szczerze polecamy. Lekka plecakowa forma w sam raz na wakacje.

Annie M.G. Schimdt

Julek i Julka

ilustrowała Fiep Westendorp

wyd. Hokus-Pokus, Warszawa 2010

oprawa miękka

tekst > obrazki